Krakau dag 1: vliegen en het kasteel van Wawel

Posted by on 3 april 2022

In april 2020 werd mijn moeder 65. Een speciale leeftijd die we wilden vieren door haar mee te nemen naar Krakau, een bestemming die al heel lang op mijn verlanglijstje stond, en waar drie (schoon)zussen eigenlijk ook wel (weer) naar toe wilden. In oktober 2019 werden de tickets geboekt en een leuk 8-persoons appartement uitgezocht voor in mei 2020. En toen kwam corona…

In oktober 2021 durfden we het weer aan om vooruit te kijken en boekten we voor april 2022. Deze keer met 6 personen, want voor schoonzus werd het organisatorisch lastig, en nichtje moest ook afhaken. Bleven over 2 ouders, 2 zussen, 1 zwager en ikzelf. Na nog wat twijfel over of de oorlog in Oekraïne (en met name de bijbehorende vluchtelingen) nog voor problemen zouden zorgen (deden ze niet, die reizen zsm door per gratis trein vanuit Krakau en komen amper in de oude stad, terwijl veel toeristen de stad nu wel mijden en ze dus erg blij zijn met toeristen daar) kon het toch door gaan.

Naar Krakau

Op zondagochtend om 7:30 stond de taxi, bestaande uit zus Jaim en zwager, voor de deur. Na nog een extra rondje van de zaak in Culemborg vanwege een rare navigatie kwamen we mooi op tijd op P5 in Eindhoven uit. Nadat we de koffers gepakt hadden (kleine rolkoffers) en onderweg waren naar de terminal, wilde mijn zwager toch nog even terug, want hij had nog een bananenschil in de auto laten liggen. “Hij loopt nog minstens 2 keer terug” aldus Jaim. Ondertussen zagen wij een parkeerplek veel dichter bij de uitgang, wel zo fijn als we donderdag laat terug komen, dus toen mijn zwager er bijna weer was, kon hij omkeren om de auto nog even te verplaatsen. Nadat we de parkeerplaats afgelopen waren twijfelde mijn zwager of hij de auto wel op slot had gedaan, dus liep hij toch nog voor de tweede keer terug. Uiteindelijk kwamen we alsnog ruim op tijd aan in de terminal, en die tijd hadden we nodig ook, want binnen stond een flinke rij, letterlijk door de hele terminal heen.

Net nadat we de de eerste twee bochten hadden gehad kwamen de andere drie er ook aan, dus die konden makkelijk even inschuiven. Tries was jarig dus die deelde gebakjes uit in de rij, daar hadden we tijd genoeg voor. Uiteindelijk konden we na een dik half uur door de ticket-controle waarna we nog mochten zigzaggen naar de veiligheidscontrole. Ondertussen had het vliegtuig al 25 minuten vertraging gekregen, dus veel haast hadden we toch niet meer. Eenmaal binnen zijn we naar de Starbucks gegaan om Tries’ verjaardag te vieren met nog een kopje koffie en de feestelijke cupcakes die Emmy had gebakken voor tante Tries. Nadat de cakejes op waren stond er op het bord opeens dat de final call voor onze vlucht bezig was, ruim voor de vernieuwde vluchttijd, dus uiteindelijk hebben we nog gehaast naar de gate waar we als een van de laatsten maar netjes op tijd aankwamen.

Het vliegtuig was niet helemaal vol, dus we konden wat extra plekken claimen, waardoor uiteindelijk bijna iedereen aan het raam kon zitten, al dan niet met uitzicht. Hoe verder we vlogen, hoe witter het werd als je uit het raam kijkt. Na een korte vlucht kwamen we rond 2 uur aan in Krakau, in de sneeuw. Of nouja, sneeuw… in de dwarrelende vlokken. Op de grond was er weinig sneeuw te bekennen.

Met de bus

Jaim moest het vervoer richting het appartement uitzoeken. Tries had, als chef geld, gepind voor de hele groep en vertrok richting de wc. Jaim ging vervolgens alvast buskaartjes proberen te kopen, tot ze bedacht dat ze geen geld had en dus op Tries moest wachten tot ze opnieuw de tickets kon selecteren. Maar met bustickets konden we op weg naar de halte. Bus 300 kwam daar aan, en bij navraag bleek deze naar het Wawelpaleis te gaan. Ons appartement zit een stukje verderop, maar we waren daar anders toch te vroeg dus dat was geen probleem. Wellicht was een van de eerdere haltes nog in de buurt van ons appartement, dan konden we altijd nog eerder uitstappen. Dat bleek helaas niet het geval te zijn, de eerdere haltes lagen allemaal ten zuiden/westen van het paleis terwijl ons appartement in het noorden lag. Dan maar door tot aan het paleis. Het bleek toen echter dat de halte van het paleis verder bij het paleis vandaan lag dan de halte voor het paleis, vreemd genoeg. De laatste halte was een soort busstation, dus waarschijnlijk had het daarmee te maken, maar niet heel handig. We hadden dus nog een flinke wandeltocht voor de boeg.

Lopend naar het appartement

Langs het water en het Wawelpaleis gingen we op weg naar het appartement. Hierbij kwamen de langs de grot van de draak. Of nouja, waar hij ergens zou moeten zitten. Jaim wilde dat heel graag laten zien, maar de echte ingang zat boven dus het bleef bij een ‘hier onder de rotsen ergens’ in de buurt van een drakenbeeld. Via het park langs de oude stad zijn we uiteindelijk naar het appartement gelopen waar we 2 minuten voor onze inchecktijd, 15:00 uur, aankwamen. Goed geregeld dus! De toegangscode werkte, en ook de sleutels voor het appartement waren snel bemachtigd. De hal van het trappenhuis stinkt een beetje, maar hoe hoger je komt, des te minder last je hiervan hebt. Op de 2e verdieping zat ons appartement met drie slaapkamers. Erg ruime slaapkamers, die ieder groter waren dan de woonkamer vreemd genoeg. Het is oud en kraakt enorm, maar het is schoon en verder dus prima. Na een korte plaspauze waren we klaar om de stad te gaan verkennen, deze keer zonder bagagetrolleys.

We vertrokken eerst richting het grote winkelcentrum om daar wat te eten en boodschappen te doen. Alle winkels waren helaas dicht, maar de eettentjes van de foodcourt waren gewoon open gelukkig. Iets met kebab was kapot, dus in plaats van kebab werd het Chinees. Erg smakelijke en goed betaalbare Chinees, voor 17 zloty (€4,50) kregen we een flink bord vol noodles, goed gevuld met groenten en kip. Met gevulde magen gingen we op zoek naar de Carrefour, die we uiteindelijk door onduidelijke bordjes pas met een kaart hebben kunnen vinden. Maar uiteindelijk hadden we hem net zo goed niet kunnen vinden, want hij was dicht. Door naar de oude stad dan maar.

Terug naar de oude stad

We kwamen uit bij de Barbakan, een soort fort vlak voor de ingang naar de oude stad. De oude stad loop je binnen via de Floriańska-poort. Daarna kom je op een straat uit die sprekend lijkt op de hoofdstraat van Dubrovnik. Recht, breed, toeristenwinkeltjes aan beide kanten en een kerk aan het eind. Alleen de trappen zoals je die bij Dubrovnik aan de linkerkant ziet ontbraken. Aan de rechterkant hadden ze daarentegen wel de smalle doorgangetjes naar achterliggende straten. We hebben een aantal keer op mijn moeder moeten wachten die dan weer zo’n straatje ingedoken was om daar even te kijken.

Ondertussen was het ook weer begonnen te sneeuwen. Vlokken van soms wel 2 centimeter lang dwarrelden naar beneden, maar ze bleven nergens liggen. Alleen langs gebouwen zag je soms een dun laagje oude sneeuw liggen. Via de hoofdstraat zijn we naar het Koninklijke kasteel van Wawel gelopen. Ondertussen was het 5 uur geweest, dus alles ging dicht. Dan maar vast even bij de draak kijken. Hier had Jaim het al maanden over gehad. De draak van Krakau zou het hoogtepunt van onze reis moeten worden, en hij zat onder het kasteel. Tegen betaling mocht je bij hem kijken. Maar goed, vandaag was de dag dat alles dicht was, dus dat gold ook voor de draak. En helaas was deze niet alleen vandaag dicht, maar nog tot eind april. Geen draak dus voor ons in Krakau. Dan maar terug naar beneden en even ergens wat warms drinken om op te warmen. Maar ook hier was Jaim geen goede gids, alles was dicht of vol. Uiteindelijk vonden we in een zijstraat een crêperie, Naleśniki. Hier hadden ze wel plaats voor zes personen en ze hadden warme dranken. Een heel sfeervol tentje was het niet, maar goed genoeg om even bij te komen. We besloten ook gelijk wat crêpes te bestellen als een soort van avondeten, ik had er samen met Tries een met appel en kaneel. De chocomel was helaas wel teleurstellend. Smakeloze slagroom ben ik wel gewend, maar dit was een soort koffie met wat chocolade smaak er doorheen. Niet smakelijk helaas, dus voor mij geen chocomel meer in Krakau.

Naar het appartement

Wat ze in Krakau wel veel hebben zijn een soort kleine bakkertjes. zij verkopen voornamelijk Pączki, een soort berlinerbollen met allerlei vullingen. We kochten er een met banaan karamel en een met rose om mee naar het appartement te nemen. Op de terugweg hebben we nog boodschappen gedaan bij een Żabka. Dit is een supermarktketen die je in elke grotere straat wel terug vindt (tenzij er al een Carrefour Express zit). Je kunt het vergelijken met een buurtsuper; klein maar de belangrijkste dingen zijn aanwezig. En vreemd genoeg kun je daar op zondag alleen met een kaart betalen. Maar goed, de tassen waren gevuld en het betalen is uiteindelijk gelukt waarna we terug konden lopen naar ons appartement. Hier heb ik nog wat gelezen in de boekjes over Krakau terwijl de rest ging jokeren. Morgen staat de fabriek van Schindler (wat nu vooral een museum is over Krakau in de oorlog) op het programma en een wandeling door de Joodse wijk. Eindstand van vandaag: 21.270 stappen.

Pączki’s kopen

Comments are closed.