Ucluelet en Tofino

Posted by on 30 juni 2013

Na nog een beetje uitslapen en uitchecken zijn we op weg gegaan. Het eerste deel hebben we de touristische 19a route genomen langs de kust en daarna moesten we de bergen door. Het was ondertussen regenachtig weer met soms flinke buien en de weg was aan de krappe kant, met veel bochten en heuvels. De max 80 die je er mocht rijden was niet te halen, en de bochten gingen van max 60, naar 50 en uiteindelijk zelfs max 30. Door de heuvels kon je vaak niet zien waar de weg na de hobbel naar toe ging en de ondertussen harde regen maakte het er niet beter op. Uiteindelijk bereikten we na 3,5 uur het visitor center op de splitsing tussen Ucluelet en Tofino. Toen we hier stopten was het wonderbaarlijk genoeg even droog, maar toen we na het halen van een wandelkaart weer in de auto stapten begon het alweer, om zodra we bij onze nieuwe cottage waren weer te stoppen. Blijkbaar hebben al die weekendjes weg met regen ervoor gezorgd dat we nu bijna droog bleven.

Onze nieuwe cottage is een echt klein huisje bestaande uit een woon-slaapkamer met open keuken en een badkamer met bad. Er zit ook nog een kleine bovenverdieping bij, maar daar konden we niet bij. Om gelijk maar goed te starten in Ucluelet besloten we alvast het lighthouse trail te lopen. Dit is een deel van de Wild Pacific Trail van ongeveer 2,5 km, grotendeels langs de kust en zoals de naam misschien al verklapt, langs een vuurtoren.

image

Het was een mooie wandeling, vooral omdat het nog een beetje stormachtig weer was, en de kust dus erg wild. Mooi om te zien. Daarna gingen we eten. We hadden uit de folder een prima restaurant uitgekozen, en nog een backup, maar beide restaurants waren dicht, dus we hebben maar het eerste restaurant genomen wat wel open was, want zoveel waren er uberhaupt niet in Ucluelet. Ik heb pizza gegeten en Nick een flink stuk lam. Hierna zijn we naar de haven gereden om te kijken of we daar nog leuk konden wandelen, maar dat stelde niets voor en was compleet uitgestorven. Maar weer terug richting het wild pacific trail dus maar. Het plan was om nu nog het middendeel te lopen, zodat we morgen niet zo ver meer hoefde, want voor morgen stond er nog veel meer wandelen op het programma.
image

Het tweede deel van het wild pacific deel stond niet zo goed aangegeven, en werd onderbroken door een hotel waar je omheen moest. Daarna konden we het pad niet meer duidelijk terugvinden en nadat we een, volgens Nick, levensgevaarlijk stuk strand over hebben gestoken, wist hij zeker dat we niet goed meer gingen. Uiteindelijk dus maar teruggegaan, waar bleek dat we uiteindelijk toch het trail tot het eind gelopen waren, alleen hadden we bij het hotel een ander paadje richting het strand gepakt. Terug in het appartement heeft Nick het licht kapot gemaakt en dus zijn we maar gaan slapen.
image

De volgende dag ontbeten we in het huisje, waarna we op weg gingen naar het laatste en langste deel van het wild pacific trail, zo’n 6 km rond. Hoewel het eerste deel duidelijk het mooiste deel van de trail was, waarschijnlijk ook vanwege het wilde weer, was ook dit deel erg mooi, met grote bomen en veel mos en ander groen. Net als Prince Rupert is er ook hier zo’n speciaal regenwoudklimaat, wat opvallende natuur oplevert. Een goed voorbeeld hiervan was het bogtrail dat we hierna liepen. Deze trail was, net als de meeste trails in het Pacific Rim gebied, erg kort. Nog geen kilometer rond om precies te zijn. Het pad was daarnaast ook nog eens gemaakt van hout, om alle mossen te beschermen. Overigens was dit het geval bij alle paden in de Pacific Rim, afgezien van het wild pacific trail, dus ze waren niet alleen erg kort, maar ook nog eens erg gemakkelijk. En we hadden voor vandaag in totaal 5 trails op het programma staan, dus dat was niet erg. Het bogtrail leek wel een trail uit de Afrikaanse savanne. Compleet andere bomen dan elders, overal mos en ook wat heide-achtige stukken. Het is bijna niet te geloven dat een klein stukje verderop twee rainforesttrails lopen met enorme bomen, zowel in de hoogte als in de breedte, en helemaal groen met grote planten tussendoor. Deze twee trails, van beide een kilometer waren zonder twijfel de mooiste van vandaag en hebben mooie foto’s opgeleverd, misschien ook doordat de zon even doorbrak en hoewel je amper lucht kon zien vanwege de vele planten en bomen, hebben we zelfs een stukje blauw gezien!
image

Hierna was het tijd voor de laatste trail alweer, de Schoonertrail naar de gelijknamige schoonercove en long beach. Ook hier weer trappetjes en smalle paadjes, totdat we uiteindelijk beneden bij de cove aankwamen. Hier hebben we even rondgekeken en wat foto’s gemaakt, totdat er opeens een regenbui losbarstte. Gelukkig liepen we door het bos en viel het daar mee met de regen, maar we zijn in recordtijd weer terug naar de auto gelopen, om daarmee droog naar Tofino te rijden. Tofino ligt aan het andere uiteinde van de Pacific Rim. Het zou groter moeten zijn, maar leek net zo klein. We hebben bij een pub aan een klein haventje wat gedronken. Het heeft continu hard geregend toen we in de auto zaten en in de pub, maar toen we de auto uitmoesten naar de pub was het toevallig weer droog. Ik weet niet hoe we het hebben gedaan, maar ondanks de vele regen hier in het gebied, hebben wij er nog amper last van gehad.
image

In de pub hebben we even lekker gezeten en uiteindelijk ook gegeten. Eerst samen kipfingers als voorafje, en daarna de specialiteiten van het huis: kip tandoori voor Nick en de Tofino taco voor mij, en beide waren heerlijk! Vlak voor we weggingen dook er nog een zeehond op in de haven, maar Nick heeft deze natuurlijk weer niet gezien. Beren, herten en wolven zouden hier ook veel moeten zijn, maar afgezien van het dode hertje hebben we nog nergens een beest gezien, enkel wat zeehonden (of nouja, 1 voor Nick)
image

We besloten na het eten nog even naar de top van radar hill te rijden voor wat uitzicht. Hoewel het natuurlijk bij ons even droog was, regende het om ons heen wel, dus veel uitzicht was er helaas niet. Nadat we dezelfde hobbelende weg weer naar beneden waren gereden kwamen we weer op de weg terug naar Ucluelet, en daar stond opeens een zwarte beer op zijn achterpoten van wat blaadjes te knabbelen. Nick zou Nick natuurlijk niet zijn als hij het gezien zou hebben, en ondanks dat hij er nog geen twee meter vanaf zat heeft hij dus geen beer gezien. Omdat hij al dacht dat ik de twee zeehonden verzonnen had, zat er weinig anders op dan keren en hopen dat hij er nog zou zitten als we terug kwamen. Helaas was de eerste mogelijkheid om te keren pas een aantal kilometer verderop, dus we hadden weinig hoop meer dat hij er nog zou zitten, maar hij zat er toch nog gewoon relaxt te eten. Honderd meter verderop konden we weer keren om hem goed te kunnen zien, maar toen was hij natuurlijk wel alweer vertrokken.
image

De rest van de route naar de cottage hebben we de boel afgespeurd, maar niks meer gezien. Maar ze zijn er dus toch, wilde beesten op Vancouver Island! Voor morgen staat dezelfde bergachtige route terug naar de kust op het programma, richting Nanaimo.

2 Responses to Ucluelet en Tofino