Jasper

Posted by on 21 juni 2013

Vandaag onze eerste echte dag in Jasper. Voor het eerst hadden we ook een ontbijt bij ons hotel. We verwachtte hier niet heel veel van, maar het bleek een erg goed ontbijt te zijn, met vier soorten cereals, vers fruit, yoghurt, brood dat geroosterd kon worden en jam voor Nick en voor mij een wafelijzer. Uit een automaat kon je aardbeien of gewoon deeg tappen. Dat moest je daarna in het ijzer gooien, het ijzer omkeren en 2,5e minuut wachten totdat je de wafel eruit kon halen. Hoewel ik de poedersuiker, slagroom en aardbeien wel een beetje mistte, was het met de speciale boter die ze hier hebben toch erg lekker! We hebben nog een muffin meegepikt en zijn toen op weg gegaan richting Maligne lake, zo’n zestig kilometer vanaf Jasper, maar met een tweetal stops tussendoor en onderweg veel kans op het spotten van wildlife.

image

De eerste stop was de Maligne canyon. Dit was weer een canyon die was uitgesleten door een rivier, maar hoevaak je dat ook ziet, het blijft tof. Zeker omdat er nog een flinke waterval bij zat en er een mooi wandelpad langs liep. Helaas geen dieren gezien deze keer. Zelfs de fossiele dieren die in een steen te zien zouden zijn konden we niet vinden. Hoewel we bij de canyon nog een kleine regenbui hadden gehad, en er ook regen voorspeld was klaarde het daarna langzaam op gelukkig.

image

De tweede stop was bij medicine lake. We hebben ondertussen zoveel meren gezien dat deze niet zo bijzonder meer was, maar volgens de mevrouw bij de tourist information zouden er hier twee bald eagles hun nest bouwen, en dat wilden we natuurlijk wel zien. Helaas was er een groot deel van het meer afgezet voor hun rust, dus dichtbij konden we niet komen. We hebben met de verrekijkers het hele gebied waar het nest zou zitten afgespeurd, maar zonder succes, en de ouders hadden ook geen zin om even een rondje te vliegen helaas.

image

We besloten dus om maar door te rijden naar Maligne lake. Tot nu toe was de route waarop je veel wildlife zou zien teleurstellend, en dat bleef ook zo. Bij Maligne lake aangekomen hadden we nog steeds niets gezien. Maligne lake viel eigenlijk een beetje tegen. Ja het is een mooi meer, maar we zijn de afgelopen tijd teveel verwend denk ik. Op het meer kon je een boottocht maken naar het spirit island. Dit is een klein eilandje in het meer, wat vroeger voor de natives een belangrijke plaats was. In werkelijkheid is het gewoon een klein eilandje wat alleen bijzonder is omdat het in een groot meer ligt. Een beetje zoals het eilandje in de hofvijver. Geen tripje met de boot waard dus volgens ons. Wij besloten om het Mary Schaffertrail te gaan lopen, een rondje van 3,2 km, deels langs het meer.

Nadat we op een bankje bij het uitzichtpunt halverwege onze muffins hadden opgegeten die we bij het ontbijt hadden meegepikt, kwam er een grote groep aan, dus besloten we snel door te lopen om hen voor te blijven. Dit doorlopen werd beloond, want enige tijd verder kwamen we een hertje tegen dat midden op het pad stond, en waar we dus wat mooie foto’s van hebben kunnen maken. Hij wist niet wat hij moest doen, vooruit, achteruit of ergens de struiken in en schrok van elke beweging. Toen de grote groep achter ons eraan kwam stond hij nog steeds midden op het pad. Nadat ook zij hun foto’s hebben gemaakt wilden we toch verder lopen, maar het hert blokkeerde nog steeds het pad. Na twee kleine stappen in zijn richting besloot hij toch eieren voor zijn geld te kiezen en de bosjes in te schieten. De rest van de route was gewoon door het bos, maar zonder dieren helaas.
image

Als tweede trail besloten we de Moose lake loop van 2,8 km te wandelen. Hiervoor moesten we eerst met de auto naar een andere parkeerplaats, vanwaar de trail startte. Gezien de naam lagen de verwachtingen hoog, maar helaas ook hier geen wildlife, enkel een heel rustig meertje waar je enkel wat vogeltjes hoorde fluiten. Af en toe lag er wat modder en daarin kon je wel mooi sporen zien van wie er langs wren gekomen. Veel mensen, maar ook grote katachtige poten. Overtuigd dat het een wolf of lynx moest zijn, zagen we na afloop een groepje mensen met een hond zitten, en deze trail was de enige waarop honden welkom waren. Maar goed, het kan natuurlijk altijd nog toch een wolf zijn geweest, daar houd ik het maar op.

image

Op de terugweg stonden er een aantal auto’s langs de weg, dus uiteraard stopten wij om te kijken waarom. Er bleek een stuk hoger een zwarte beer te zitten. Een grote in zijn eentje deze keer. Gelukkig dus toch nog een dier gezien onderweg! Daarna was het weer een hele tijd niets, tot we bij Medicine Lake stil kwamen te staan vanwege een kudde bergschapen die de weg blokkeerden. Ze sprongen een stukje voor ons de struiken in, waarna ze weer helemaal uit het zicht verdwenen waren.

Bij thuiskomst hebben we eerst een tijdje gerelaxt om laat te gaan eten. Dit eten werd sowieso al laat omdat Nick had ontdekt dat er live worstelen op tv was, en dat dus dik een uur heeft zitten kijken voordat ik hem los kon trekken, omdat het alweer 7 uur geweest was. Na een goede maaltijd bij een pasta, steak en seafood-restaurant, waar ik heerlijke souvlaki heb gegeten en Nick iets van steak, zijn we weer in de auto gestapt. We moeten de auto helaas morgen inleveren maar hadden nog een ruim halfvolle tank, omdat overal werd aangeraden om voor je de icefield parkway reed je auto vol te tanken. Totaal overbodig voor ons, want uiteindelijk hebben we toen nog geen halve tank verreden, en de tijd ervoor niet. En we mochten de auto leeg inleveren. Aangezien we vandaag weinig beesten gezien hadden, terwijl de weg naar Maligne lake vooral rond de schemering helemaal vol zou moeten zitten besloten we die weg nog een keer te rijden.

Voordat we goed en wel op de weg zaten, hadden we de eerste Wapiti alweer gespot dus dat beloofde veel! Alleen bleef het daarbij. Wel konden we nog een keer naar de bald eagle zoeken. Aangezien er vrijwel geen verkeer meer was konden we rustig op de weg zo dicht bij mogelijk stilstaan en speuren. Uiteindelijk vond Nick het nest, zonder herkenbare adelaars in de buurt. Toen hij vervolgens het nest aan mij aanwees zag ik op een boomtop ernaast heel duidelijk de adelaar zitten, en na mijn aanwijzing Nick ook. Hadden we de adelaar toch mooi gezien! Alleen dat al maakte het tripje de moeite waard, maar we gingen nog verder. We reden langs een picknickplaats waar nog wat mensen stonden. Niets bijzonders totdat we een beer zagen en dus rechtsomkeer maakten. Weer zagen we van dichtbij een zwarte beer, en ook weer met een jong erbij. Het jong verdween af en toe in de struiken om later weer op te duiken. Toen de beren achter de struik verdwenen besloten we door te rijden.

image

Een klein stukje verderop was het alweer prijs! Twee elanden deze keer, waarvan er een cameraschuw was en direct een stukje verderop in het bos ging eten. De anderebleef echter wel gewoon staan, en staat dus mooi op beeld. Helaas waren het wel vrouwtjes, dus geen imposante geweien. Toen we aan het einde van de weg omkeerden en terugreden waren de elanden alweer verdwenen, dus we hadden geluk gehad. Bij de picknickplaats was ook geen beer meer te zien, dus we gingen door, tot we langs de weg in de berm opeens een beer ontdekte. En niet zomaar een beer, nee dezelfde beer als eerder (denken we, de bruine vlekken leken hetzelfde) maar deze had niet een, maar wel drie jongen die een beetje heen en weer aan het springen en spelen waren. Dat waren volwassen beer nummer 5 (of 6) en babybeer nummer 4, 5 en 6 al. En en dan tellen we het grote jong van de eerste keer nog niet eens mee! Helaas waren het wel allemaal zwarte beren en nog geen Grizzly’s, maar we hebben nog even!

Bij de adelaar aangekomen bleek dat deze verplaatst was naar dichter bij de weg, en ook de moeder was, heel vaag, bij het nest te zien. Helaas bleef de vader gewoon op zijn tak zitten en ging hij niet even een rondje vliegen, maar desondanks erg tof om te zien! Later kwamen we nog een jonge wapiti tegen,wiens gewei nog aan het groeien was. Het was ondertussen al flink aan het schemeren en we waren al bijna terug bij de hoofdweg toen we plots een vos zagen lopen lans de rand van de weg. We waren er toen al voorbij gereden, maar gelukkig reden er achter ons nog twee auto’s die hem onze kant op joegen. De vos bleef langs de weg lopen, met in zijn bek een prooi die hij gevangen had. Uiteindelijk hebben we dus nog erg veel toffe nieuwe dieren gezien en was het ritje zeer de moeite waard geweest. Alleen jammer van de caribou die we al twee dagen zoeken en waarvoor tig bordjes langs de weg staan, daarvoor gingen we eigenlijk en die hebben we dus alweer niet gezien!

One Response to Jasper