De icefield parkway

Posted by on 18 juni 2013

Vandaag stond de icefield parkway op het programma. Deze weg is volgens velen een van de, zoniet de, mooiste weg ter wereld. Hij begint bij Lake Louise en eindigt 230 km verder bij Jasper. Zonder te stoppen doe je al dik vier uur over deze route, en wij hadden nog een heel aantal stops ingepland. Voor vertrek hebben we bij de bakker in Lake Louise broodjes ingeslagen, en bij de tourist information een kaart met de route. Fout rijden kan niet dus voor de navigatie was het niet belangrijk, maar op de kaart stonden ook alle punten waar we langs kwamen, van uitzichtpunten tot startpunten van trails en campings. En gemiddeld was er elke vijf kilometer wel iets te zien of te doen.

De eerste stop was de crowfoot glacier, zo genoemd omdat de gletcher op een kraaienpoot lijkt. Hoe we ook keken, een kraaienpoot of iets wat daar ook maar enigszins op lijkt was er niet in te zien. Wat wel goed te zien was waren de tientallen chinezen die per buslading gedropt werden. Erg fijn als je daar net voor of achter zit, en er rijden er zoveel dat je dat sowieso wel zit. Gelukkig zijn het wel luie chinezen. Ze pakken alleen de belangrijkste stops en lopen voor een mooi punt doen ze ook bijna niet, dus dat scheelde wel. Maar toch, moet er niet aan denken om in het hoogseizoen hier te zitten, dan is rustig genieten van de natuur gewoon niet mogelijk tenzij je tientallen kilometers gaat lopen.
image

Maar de route ging verder naar Bow lake en de Bow glacier. De Bow is de rivier die door Banff en langs de Bow Valley parkway loopt en die we dus al talloze keren gezien hebben, dus ook leuk om eens te zien waar hij begint. Zes kilometer later kwamen we aan bij Peyto lake, waar onze eerste wandeling op het programma stond. Om bij het uitzichtpunt te komen moesten we echter eerst nog een heel eind omhoog lopen. Het uitzicht op het groenblauwe meer was weer prachtig. Daarna was het zoeken naar het wandelpad, maar we vonden enkel een klein paadje met sneeuw, maar waar het heen leidde stond er niet bij. Vanwege het gebrek aan een bewegwijzering, die tot nu toe bij elke trail erg goed geregeld was, en de sneeuw hebben we besloten om het paadje maar niet in te gaan, en terug naar de auto te gaan, op weg naar de volgende stop.
image

Omdat we nog niets hadden gelopen, mochten we bij de volgend stop een stuk omlaag klimmen naar de Mistaya canyon. Dit is een soort geul die door een rivier is uitgesleten in rotsen, met meestal stukken waterval er tussendoor. De mistaya canyon was zo’n 25 meter diep uitgesleten, met stenen plateau’s. Zeker met de bergen op de achtergrond een erg mooi stukje natuurgeweld, zeker als je na gaat denken over hoeveel liter water in een seconde doorheen stroomt, en dat dit allemaal smeltwater van gletchers is.

image

Eenmaal weer op weg kwamen we nog wat bokken tegen. Deze bighorn sheep lijken de meest voorkomende dieren in het park te zijn. We hebben ze al een aantal keer gezien, en ze zijn altijd in groepjes. Na nog wat mooie uitzichten bij saskatchewan crossing en een chauffeurswissel zouden we bij de weeping wall komen. Helaas stonden de uitzichtpunten hier naast de weg niet meer zo goed aangegeven, en net toen we er voorbij reden stonden er twee auto’s langs de weg. We zagen in eerste instantie enkel een struik, maar later kwam daar een zwarte beer achter tevoorschijn, en niet veel later ook een jonkie, en daarna nog een! Een grote moederbeer dus met twee jonkies van zo’n dertig centimeter groot, die een beetje met elkaar speelden en achter de moeder aansprongen. Echt superleuk en we hebben ze ook mooi op de foto kunnen zetten. Helaas voor jullie wel alleen met de goede camera, dus die foto’s krijgen jullie pas te zien als we weer in Nederland zijn, en dat is gelukkig voorlopig nog niet het geval.

image

Na de beren en de gemiste weeping wall kwamen we aan bij de bridal veil falls, een grote waterval vanuit de rotsen. De volgende stop was bij het parker ridge trail. Deze trail van iets meer dan 2 km zou ons naar een heel mooi uitzichtpunt brengen. Helaas was het beginstukje van het trail al besneeuwd, en twee Nederlanders die net naar de top waren geweest vertelden dat het ook zo zou blijven, met soms stukken waar je tot je knieen in weg zakte. Kortom, ik wilde graag naar boven, maar Nick was met geen mogelijkheid mee te krijgen dus skipten we helaas ook deze trail en reden we door naar de columbia icefield.

image

Het columbia icefield is volgens veel boekjes een van de hoogtepunten van de icefield parkway en ligt iets over de helft van de route, in het Nationale park Jasper. Hier kun je de athabasca gletcher zien, en vooral de rommel die een gletcher achterlaat zien. De gletcher is namelijk al jarenlang aan het krimpen, en wat achter blijft is een enorme lading stenen die ooit door de gletcher zijn meegevoerd. Sowieso is het indrukwekkend om te zien hoe groot de gletcher ooit was, en hoeveel hij de afgelopen tien jaar al is gekrompen. De verwachting is dat er over 100 jaar vrijwel niets meer van de gletcher zelf over is. Na een korte maar steile klim tot de voet van de gletcher hebben we een mooie steen als souvenir uitgezocht (sst, niet verder vertellen want dat mag eigenlijk helemaal niet). Daarna ging de route verder, richting de Sunwapta falls, een mooie waterval, maar niet heel bijzonder vergeleken met de andere watervallen van vandaag.

image

Mooier dan de Sunwapta falls, zijn namelijk de Athabasca falls. De waterval zelf is al mooi, maar daarnaast kun je ook heel duidelijk zien wat de waterval met de rotsen doet. In de loop der jaren is de waterval namelijk verplaatst, waardoor je door de canyon van de oude waterval kunt lopen, wat erg indrukwekkend is. De Athabasca rivier bestaat uit het smeltwater van de Athabasca glacier, en het water dat er doorheen stroomt was zo’n 22 uur geleden nog ijs. Door het steenpoeder van het gesteente waar de gletscher en rivier overheen glijden, krijgt het water een groenblauwe kleur.
image

Hoewel de icefield parkway na deze falls nog verder ging naar Jasper, besloten we de paralelweg 93a te nemen. Qua dieren viel de icefield parkway namelijk nogal tegen, en aangezien het een redelijk drukke 90 km per uur weg was, is er naast de uitkijkpunten ook niet zoveel mogelijkheid om van de omgeving te genieten, en uitzichtpunten zouden er niet meer zijn. De 93a is een paralelweg zoals de bow valley parkway met een max van 60 km per uur, en in een bosrijke omgeving, dus meer kans op dieren en daarvoor zijn we hier natuurlijk!

We waren de bocht nog niet om, of we zagen op een parkeerhaven een auto staan. Nadere inspectie wees echter uit dat hij niet gewoon even stilstond, maar dat er een beer en jong bij hetwandelpad dat daar begon zaten. We stonden op een parkeerplaats,en afgezien van de auto die er al stond kwam er geen ander verkeer meer langs, dus we hebben heel rustig even kunnen kijken naar de dieren. Vooral het kleine beertje was erg leuk om te zien en zat een beetje te spelen. De grote beer, was net als de grote beer van vanmiddag niet zo groot als dat ik dacht dat beren waren, maar het zijn natuurlijk vrouwtjes, dus misschien heeft dat er mee te maken. Maar sowieso erg tof om vanaf drie meter afstand een wilde beer en baby beer te zien.
image

Helaas bleef het daar ook bij, meer dieren hebben we niet meer gezien. Rond half 7 kwamen we aan bij ons hotel voor de komende drie nachten: de mount Robson inn. Het is een motel-achtig hotel. In de kamer passen gewoon twee koffers en we hebben een goede badkamer met wasbak buiten de badkamer. Dat klinkt als iets wat niet zo boeiend is, maar het is in de praktijk wel erg fijn, vooral omdat Nick ’s ochtends zo een kwartier de badkamer bezet kan houden, en je er daarna ook liever even niet komt. En we hebben een tv met veel zenders, waardoor we uitgeput op bed gewoon Back to the future hebben kunnen kijken. Het enige nadeel is dat het internet niet heel goed werkt, maar dat overleven we wel! ’s Avonds hebben we bij papa Georges heerlijke steak en kip gegeten, om daarna uitgeput op bed te ploffen. Zo’n dagje auto rijden is toch wel erg vermoeiend. Ik ben nu al blij dat we niet vanaf Jasper naar de kust hoeven te rijden!

4 Responses to De icefield parkway