Banff, dag twee

Posted by on 15 juni 2013

Vrijdag begon, net als donderdag, met een strak blauwe lucht. Toch mooi als je de gordijnen open doet en dan gelijk besneeuwde bergtoppen ziet. Voor vandaag stond een tripje naar de Johnson canyon op het programma. Nadat we bij de plaatselijke supermarkt een ontbijtje hadden gehaald vertrokken we over de Bow Valley Parkway. Deze weg is een paralelweg aan de snelweg, maar dan een stuk mooier en zonder hekken er omheen, waardoor de dieren gewoon te zien zijn als ze willen. Direct bij de ingang van de weg stond al een berggeit te grazen, dus dat beloofde wat!

Na een kilometer of twintig met mooie uitzichten maar geen dieren kwamen we aan bij de Johnson canyon. Deze canyon bestaat uit twee falls die zijn opgesplitst in lower falls, en daarna een pad wat doorgaat naar de upperfalls. Daarna is er nog een wandeling die uiteindelijk uitkomt bij de inkpots. Het plan was om daar heen te lopen, een route van in totaal 5,4 km heen en nog eens dezelfde afstand terug. De johnson falls zijn de populairste trails in de omgeving van banff, en de toeristen kwamen soms ook met busladingen tegelijk. Opvallend is wel dat er enorm veel chinezen of andere aziaten zijn. Ongeveer de helft van alle mensen die er rondliepen waren chinees, en van alle leeftijden. Gelukkig liepen zij enkel tot de lower falls, dus richting de upper falls was het al een stuk rustiger en naar de inkpots liepen maar weinig mensen.

image

De hele route richting de upper falls liep door de canyon met daarnaast een snelstromende rivier. Op sommige delen was er zelfs een soort brug over het water gemaakt. Beide falls waren erg de moeite waard, maar ook de vele kleine watervallen en het kolkende water an sich was mooi om te zien. De trail was geschikt gemaakt voor iedereen met trappen, maar eenmaal op weg naar de inkpots werd het een natuurlijker pad, zoals we van gisteren gewend waren. Het pad begon ook best wel stijl omhoog maar dat zou zo wel stoppen dachten we, maar bij elke bocht bleek het pad nog verder omhoog te gaan. Zelfs toen we dachten toch echt al bij de top te zijn, ging het pad nog verder omhoog. Volgens de route zou het pad echter maar een hoogte verschil hebben van 90 meter. Ik weet niet wie dat heeft zitten meten, maar die heeft duidelijk niet goed op zijn meetlint gekeken. Uiteindelijk ging de route gelukkig ook weer naar beneden, maar met het afdalen begon het ook langzaam aan te druppelen. Tegen de tijd dat we bij de inkpots aankwamen was het echt regen geworden, dus onder onze mooie felgekleurde poncho’s die Nick gelukkig mee had genomen, hebben we rustig naar de gekleurde waterplassen gekeken terwijl andere mensen jaloers naar onze poncho’s keken. De inkpots waren mooi om te zien, maar als we van tevoren hadden geweten dat we letterlijk over een berg heen moesten, dan hadden we het waarschijnlijk niet gedaan. Gelukkig was de terugweg grotendeels berg af, dus de drie uur omhoog, werd nog geen 1,5 uur naar beneden.

image

Beneden aangekomen regende het nog steeds zachtjes, en onze voeten waren moe, dus we besloten terug te gaan richting Banff, en dan nog de vermillion lakes drive te doen, lekker droog in de auto. Vlak nadat we johnson canyon verlaten en weer op de bow valley parkway zitten duikt er plotseling een hert op voor de auto. Hij schrikt en maakt direct rechtsomkeer, terug de struiken in. Maar goed, we hebben een hert gezien! Of nouja, ik heb een hert gezien, Nick een vage schim ervan want hij was met de kaart bezig. Een eindje verderop zien we langs de weg een paar auto’s en een camper staan. Dat betekent dat er iets te zien is, en al snel zagen we de eland of wapiti die gewoon relaxt langs de snelweg aan het grazen was, zonder interesse te tonen in de mensen die hem op de foto zette. Toen we iets later Banff weer inreden bleek dat je niet perse ver weg hoeft om dieren te zien, vlak achter het welkom in Banff bord stond een zelfde dier maar van een wat kleiner formaat ook gewoon te grazen.

Na het zien van al zoveel dieren waren de verwachtingen voor wat we bij de vermillion lakes zouden zien groot. Deze weg was 4 km lang, met aan het eind een rotonde en dan weer dezelfde vier kilometer terug. Tijdens deze ruim 8 km hebben we welgeteld 1 eend gezien. En dan ook nog eens zo’n standaard eend waar we er in Nederland al veel teveel van hebben. Teleurstellend dus.

image

Omdat het onze laatste dag in Banff was waren er nog een paar dingen die we wilden zien. We zijn nog even langs de basis van sulpher mountain gereden, net als langs het majusteuze Banff springs hotel. Bij de bow falls hebben we tot slot gezien hoe de Bow naar beneden kletterde. Een mooi gezicht, maar vergeleken met de johnson falls van vanmorgen toch niet zo spannend. Tot slot besloten we de toeristische route terug te nemen naar het hotel, over de tunnel mountain drive. Gelukkig werd deze moeite wel beloond met twee wapiti’s die lekker in het gras lagen, in een soort parkje naast het Banff center. Zo grappig om te zien dat natuur en stad hier gewoon door elkaar loopt.

Voor het avondeten hadden we gereserveerd bij Grizzly, een fondue-restaurant wat ons door Nicks zusje was aangeraden. Hier hebben we een heerlijk viergangen diner gegeten bestaande uit soep als entree, gevolgd door kaasfondue met broodjes en gegrilde knoflook. Daarna als hoofdgerecht steengrillen en als afsluiter nog een chocoladefondue. We hebben echt heerlijk gegeten. Grappig was nog wel dat we gisteren bij de Italiaan een rare groep mensen hadden gezien, waarvan we geen idee hadden wat voor groep het was omdat het van alles wat was. Zaten we rustig te eten, kwam precies diezelfde groep weer binnen. We hebben uiteindelijk besloten dat het losse mensen waren die een groepsvakantie voor wereldvreemde mensen deden. Ben benieuwd of ze ons morgen naar lake louise ook zullen volgen.

3 Responses to Banff, dag twee