Thurn & Taxis is een spel dat amper bekend is op de Nederlandse markt. Erg vreemd, want het is zeker een heel tof spel dat elke keer weer anders is. Ik heb de Duitse versie inclusief uitbreiding (Glanz und Gloria) gespeeld, dus het spel kan iets afwijken van de Nederlandse versie. De uitbreiding wordt met een ander speelbord gespeeld dan het origineel en de paarden hebben een andere rol in het spel.
Thurn & Taxis waren honderden jaren geleden koeriersdiensten die post van de ene naar de andere stad vervoerden. Precies hetzelfde doe je ook in het bordspel, maar dan zonder post. Spelers proberen postroutes te maken en daarmee een plaatsje in die steden te veroveren. Als iemand twintig steden heeft veroverd eindigt het spel en wint de speler met de waardevolste routes.
Het speelbord bestaat uit Duitsland en een aantal omringende landen waaronder Nederland (met Rotterdam en Amsterdam) en België (met Brussel). De hele kaart is onderverdeeld in verschillende gebieden die ook elk hun eigen kleur hebben. Elke ronde trek je een nieuwe kaart én moet je een kaart uitspelen. Een kaart kun je op twee verschillende manieren gebruiken. Je kunt hem gebruiken als stadskaart voor je route, of als je de kaart om draait als paarden-kaart om de postkoets te trekken. Het aantal paarden dat je nodig hebt om de postkoets te trekken hangt af van hoe lang de route is. Een route die acht dorpen beslaat, heeft ook acht paarden nodig. Elke kaart bevat één tot drie paarden. Op het spelbord liggen altijd zes open kaarten en daarnaast staat een stapel met gesloten kaarten. Je mag kiezen of je een open kaart (waarvan je de stad dus weet) pakt of een gesloten kaart. Elke buurt mag je daarnaast één extra actie doen. Je mag alle open kaarten laten vervangen door zes nieuwe kaarten, je mag twee kaarten pakken in plaats van één, of je mag twee kaarten uitspelen in plaats van één.
De route van het spel bouw je op met de andere kant van de kaart. Je kiest een bepaald punt uit en vanuit daar ga je de route uitbreiden. Dit uitbreiden mag alleen als er een verbinding ligt tussen twee steden en als je de kaart helemaal vooraan, of helemaal achteraan aan kunt sluiten. De route tussendoor aanpassen mag niet, dus het is zaak om de route die je wil lopen eerst uit te denken aan de hand van de kaartjes die je hebt en hoopt te krijgen, voordat je lukraak stads-kaarten gaat neerleggen. Als je een route van minimaal drie steden hebt liggen kun je ervoor kiezen om de route te gaan lopen bij het lopen mag je niet in elke stad die je aandoet een pion van jouw kleur neerzetten maar moet je kiezen of je één pion in elk gebied neer zet, of juist één pion op elke stad in een bepaald gebied. Stel je route is Amsterdam – Rotterdam – Brussel. Amsterdam en Rotterdam vallen onder hetzelfde gebied, maar Brussel onder een ander gebied. dan kun je kiezen of je pionnen neerzet op Amsterdam en Rotterdam, of op Brussel en Amsterdam óf Rotterdam. Door pionnen in elke stad van een gebied te hebben staan kun je bonusfiches krijgen, afhankelijk van hoe snel je het doet. Naast deze bonusfiches krijg je ook bonusfiches als je een lange (5+) route maakt, als je pionnen in elk gebied hebt en als je als eerste een pion zet in één van de losse staten. Als één iemand zijn laatste pion op een stad heeft gezet (er zijn meer steden dan dat er pionnen zijn) dan wordt de ronde afgemaakt en is het spel daarna afgelopen. Elke overgebleven pion van de andere spelers is één minpunt en verder tellen de bonusfiches als pluspunten. De winnaar is uiteraard degene met de meeste punten.
Het mooie aan dit spel is dat je afhankelijk bent van de kaarten die je krijgt en de routes die je loopt. In één keer door midden Duitsland lopen lijkt misschien slim, maar alle andere keren dat je die steden aan doet kost het je alleen maar een extra kaartje want je mag er toch geen extra pion neerzetten. Daarnaast moet je tactisch kijken naar je route. Misschien ligt Marburg wel niet zo praktisch, maar als je daar een pion neerzet heb je alle blauwe dorpen bezet en heb je de meeste bonuspunten. Goed kijken naar wat je concurrentie doet is dus ook erg belangrijk. Als je tegen het eind van het spel ziet dat de speler naast je nog één dorpje aan moet sluiten wat toevallig open ligt, dan moet je juist die kaart wegpakken, ook al heb je er wellicht helemaal niks aan en is het maar één paard waard. Het is een spel dat in de categorie makkelijk te leren maar moeilijk te winnen valt en elke keer weer anders is. Ik vind het in ieder geval één van de leukste spellen van de afgelopen tijd, en een terechte winnaar van het Spiel des Jahres 2006!
Gerelateerde berichten:
