Ik ben geen fan van Woody Allen. Ik moet bij zijn hoofd altijd direct aan het ‘Where is Waldo?’-mannetje denken. Enkel een rode streepjestrui en een muts zou voldoende moeten zijn voor een willekeurig verkleedfeestje. Daarnaast ben ik ook niet zo gecharmeerd van zijn films. Vicky Christina Barcelona was een erg saaie film en de rest van zijn films klinken uberhaupt niet alsof ze de moeite waard zijn om ook maar te gaan kijken. Twee recente films van Woody Allen gingen over Barcelona en Londen. In deze derde film is de hoofdrol weggelegd voor Parijs en laat ik nou net daar fan van zijn. Heerlijk die Parijse straten met statige huizen, oude kerken en oude paleizen. En zo denkt hoofdpersoon Gil er ook over. Hij wil graag naar Parijs verhuizen en dan het liefst niet dit Parijs, maar het Parijs uit het interbellum. Als hij tijdens een blokje om na een wijnproeverij verdwaalt krijgt hij een lift van een auto die hem naar de jaren dertig brengt, bij beroemdheden als Hemmingway en Picasso.
Wat volgt is een dromerige film die het Parijs uit de jaren dertig ophemelt en waarbij heel toevallig de complete elite uit de kunstwereld opduikt, van Picasso tot Dali en tig schrijvers en kunstenaars die ik niet kende of het onthouden niet waard vond. Voor liefhebbers van die periode is het een film om bij weg te zwijmelen. Voor alle anderen is het een film die vooral wat mooie beelden van Parijs toont en duidelijk maakt dat het gras van de buren altijd groener is. In vergelijking met Vicky Christina Barcelona is dit een prima film, maar wel eentje die je zonder iets te missen kunt overslaan!
| Cameo van Franse first lady |  |
Film in Smiley: |
| Tijdsprong in tijdsprong |  |
 |
| Salvador Dali |  |
Geen gerelateerde berichten
