Melancholia

Vreemd genoeg kan ik deze titel niet gewoon lezen zonder dat er een liedje in mijn hoofd opkomt. Ik weet niet meer precies hoe het liedje heet, maar maar het was iets van trommelen en dan “Holia, tidida holia, koekoek koekoek” en dan tig keer achter elkaar waarbij er steeds een koekoek bij kwam. Uiteraard wordt holia in dit geval vervangen door cholia. Tot zover dit totaal nutteloze weetje.

Melancholia is de nieuwste film van Lars von Trier. Lars von Trier is een Deense filmmaker die bekend staat om zijn nogal vreemde films. Zo had de film Dogville geen decor, maar enkel getekende woningen op de vloer. Zijn vorige film Antichrist was weer redelijk ingewikkeld en daarna erg bloederig en grof. Kortom het is een alom gewaardeerde regisseur, maar wel een waar je van moet houden en ongeschikt voor een lichte film voor even tussendoor. Dogville vond ik niks en Antichrist viel me ook wat tegen, maar het verhaal van Melancholia sprak me wel aan.

In Melancholia begint met de vrolijke bruiloft van Justine op het landgoed van haar zwager en zus. De bruiloft is tot in de puntjes verzorgd, maar Justine ligt liever de halve avond in bad terwijl de gasten zich op haar feest amuseren. Ook haar verse man heeft ze vrij weinig interesse in en die vertrekt diezelfde avond nog alleen naar huis, terwijl Justine bij haar zus achterblijft met als diagnose melancholia.

In de tijd daarna blijkt dat er een grote planeet op weg is naar de aarde. Deze planeet zal de aarde net voorbij gaan, of er tegenaan botsen wat het einde van de aarde zal betekenen. De planeet, eveneens melancholia genoemd, zorgt voor onrust onder de mensen. Volgens berekeningen zou hij langsscheren, maar dat lijkt niet het geval te zijn. Op het afgelegen landgoed wachten Justine, haar zus, zwager en hun zoontje af wat er gaat gebeuren.

Het is overduidelijk dat Melancholia geen grote Hollywood-productie is. Er is erg veel aandacht voor stijl en de film ademt een bepaalde rust uit die je normaal vrij weinig tegen komt. Deze rust is vooral de eerste vijf minuten merkbaar als je een traag slowmotion samenraapsel van korte fragmenten die net niet uit de film komen voorgeschoteld krijgt. De film is daarnaast duidelijk in twee delen geknipt. Het eerste deel geeft vooral een indruk van de psyche van Justine, terwijl het tweede gedeelte duidelijk over de catastrofe die mogelijk nadert. De film is voorzien van erg mooie beelden, maar had van mij wel een tandje sneller gemogen. Zeker de eerste helft van de film erger je je dood aan het tempo en de rare acties van Justine. De film zelf is echter mooi en indrukwekkend als je eenmaal daardoor heen bent. Maar wel enkel geschikt voor mensen met veel geduld en interesse in een film die eens wat anders is!

Vreemd gaan op je huwelijksnacht		Film in Smiley:
De titelkeuze
Een wazige intro van vijf minuten

Geen gerelateerde berichten