Er zijn heel veel manieren om 127 uur te vullen. Ruim vijf dagen, dus dat is waarschijnlijk zo’n 38 uur werken, veertig uur slapen en 49 uur om boodschappen te doen, te sporten of andere dingen te doen die je leuk vindt. Aron Ralston brengt noodgedwongen 127 uur op een minder prettige manier door: met zijn arm vast achter een grote rots in een eenzame kloof.
127 Hours is een indrukwekkende film. Het grootste deel van de film is er niet veel meer te zien dan Aron in de kloof die worstelt met wanhoop, waanbeelden en het zoeken naar wilskracht. De kloof waar hij vast zit is ver verwijderd van de bewoonde wereld en niemand weet waar hij is, dus hij moet zich zelf zien te redden. Dat dit geen simpele taak is getuige de 127 uur dat hij bezig is met proberen zichzelf te bevrijden. Kan hij zijn arm lostrekken, de boulder verplaaten of anders misschien het laatste redmiddel, zijn arm eraf snijden? Het is in ieder geval allemaal een stuk makkelijker gezegd dan gedaan. De kracht van 127 Hours is dat de film waargebeurd is. Met wat googelen op de naam kun je de beelden die de echte Aron gemaakt heeft met de camera die hij bij zich had terug vinden, al kan ik je aanraden om dat niet te doen voor je de film bekeken hebt. Het is zeker een zware film die een diepe indruk achter laat, met name het einde, maar de film is zeer zeker de moeite waard, al zul je sommige stukjes misschien liever over slaan…
| Een bot zakmes |  |
Film in Smiley: |
| Grootse eenzame natuurbeelden |  |
 |
| De eindmuziek en scéne (Festival van Sigur Ros) | |
Geen gerelateerde berichten
