Vreemd genoeg is het geloof overal vooral een mannenzaak. Ik weet nog wel dat er een buitenlands jongetje van school was doodgereden en ik de verhalen hoorde van klasgenoten die naar zijn begrafenis waren geweest. Mannen en vrouwen werden strikt gescheiden en de vrouwen mochten niet eens bij de daadwerkelijke begrafenis aanwezig zijn. Je zal zijn moeder maar zijn… Hoewel het Islamitische geloof hier vaak op aangevallen wordt, is het bij de streng gelovige Christenen echt niet anders. Tuurlijk mogen vrouwen tegenwoordig gewoon in de kerk komen en zelfs priester worden, maar belangrijke functies mogen toch nog steeds niet door vrouwen bekleed worden en zwaar gelovige politieke partijen sluiten zelfs nu nog steeds vrouwen uit. Op zich heb ik daar geen problemen mee, mensen die zich blind door hun geloof laten leiden zijn naar mijn mening niet helemaal goed bij hun hoofd en kunnen daarom maar beter geen macht hebben. De kerk is heel wat anders dan geloven in god, waar je helemaal geen kerk voor nodig zou moeten hebben. Maar goed, mijn punt was dus dat het vroeger nog veel slechter gesteld was met emancipatie. Vrouwen mochten niet leren lezen of schrijven, en zouden te dom zijn om zelfstandig te denken. Sterker nog, als ze teveel zouden denken dan zouden ze onvruchtbaar worden, zo dacht men.
Als dochter van een priester heeft Johanna dan ook geen recht van spreken, maar leergierig als ze is krijgt ze haar oudere broer zo ver om haar in het geheim te leren lezen en schrijven. Een leermeester die op bezoek komt ontdekt het talent van het meisje qua godsdienstkennis en onderwijst haar in andere klassieke talen en weet haar uiteindelijk een scola binnen te krijgen, waar ze bespot wordt door alle jongens en onderwijzers. Een verrassende levensloop zorgt er vervolgens voor dat ze als eerste, en voor zover bekend enige, vrouwelijke paus wordt. Of het verhaal waar gebeurd is, is overigens niet zeker zoals uit het nawoord blijkt.
De film volgt het leven van Johanna vanaf haar geboorte tot aan haar dood en hoewel zich geen wonderen in de vorm van water scheiden of opstaan vanuit de dood voordoen is het wel een speciaal leven waardoor de film van begin tot eind blijft boeien. Het einde is wel een beetje onrealistisch in vergelijking met de rest van de film, maar desondanks is het een film die indruk maakt, ongeacht of je gelovig bent of niet. Je moet echter wel liefhebber zijn van verhalende biografieën, anders heb je het heel snel gezien.
Het gedrag van de pleegvader: 
Een paus die zich niet aan het celibaat houdt: 
Urine proeven:
Geen gerelateerde berichten
