Museumnacht Den Haag

Afgelopen zaterdag 4 september was de eerste Haagse Museumnacht. In andere steden als Rotterdam en Amsterdam wordt er al enkele jaren een museumnacht gehouden waarin met één kaartje alle musea te bezoeken zijn en er speciale activiteiten georganiseerd worden. Ondanks dat de Haagse Museumnacht erg beperkt is aangekondigd (ik kwam er via iemand die twitterde dat hij er heen ging achter en heb nergens anders ook maar iets van posters of een aankondiging gezien), was het wel een drukbezocht evenement. Naast mij waren er nog meer dan 8.999 andere mensen aanwezig die zich verspreidden over alle Haagse musea die deelnamen aan de nacht.

De nacht begon om 19:30 en duurde tot uiterlijk 2:00 uur. In de voorverkoop kon je een passe-partout in de vorm van een armbandje halen voor tien euro. Had je geen bandje uit de voorverkoop dan kon je bij de kassa van een deelnemend museum een bandje voor 12,50 kopen. Vrijwel alle (grote) musea uit de stad deden mee en hadden ook nog eens speciale activiteiten georganiseerd, dus op mijn todo-lijstje stonden een heel aantal musea en dingen waar ik graag naar toe wilde. Zoveel zelfs dat het eigenlijk maar de vraag zou zijn of dat in het meest positieve geval uberhaupt al mogelijk zou zijn. We besloten iets na half acht de bus richting het gemeentemuseum en het museon te nemen om daar rustig te beginnen. Bus 24 rijdt via het centrum daarheen, dus onderweg kwamen we langs de gevangenpoort waar zich al een flinke wachtrij tot op de hoek van het buitenhof had verzameld. Ik wilde daar graag in het donker heen, dus dat was alleen maar positief want wie er nu stond hoefde vanavond niet meer!

We waren iets te vroeg voor de rondleiding bij het Museon dus we besloten nog een korte blik te werpen op het gemeente museum. Hier hadden ze in de gang naar de entree een tentoonstelling waarbij er in een vitrine een vrouw stond die je vervolgens aan ging staren terwijl je langs liep. Vooral Roy voelde zich hier toch wel erg ongemakkelijk bij En de ingang van het Museon was verplaatst, dus we mochten deze gang nog een tweede keer door Bij het Museon hebben we nog even de race-tentoonstelling bekeken om vervolgens aan te sluiten bij de wachtende mensen voor de flitsrondleiding. De flitsrondleiding werd gegeven door twee mannen die bij het museum werken en daarnaast van kleinkunst houden, waardoor het een combinatie van de belangrijkste stukken en hun verhalen met wat kleinkunst er doorheen. We begonnen bij de Coelacant, die ik in Animal Crossing altijd foutief de coecelacant noemde. Dit is een levend fossiel. De miljoenen jaren oude fossielen werden eerder gevonden dan dat het beest zelf in levende lijven werd gevangen door een visser. Met behulp van de clip van Fat Boy Slim werd de hele evolutie even snel getoond. De Coelacant komt overigens ook in deze clip voor, direct na de kogelvis.

Bij de oude Romeinen werden we getrakteerd op wat improvisatie toneel over een Romeinse keizer die op weg naar Voorburg wat beproevingen moest overwinnen en bij de ruimte over kinderen in de oorlog werd er een gedicht voorgelezen over twee speelgoedjes die een bekende dichter wiens naam ik niet heb onthouden had gekregen van een Joods jongetje uit zijn klas. De ruimte zelf was erg kaal aangekleed, maar juist daardoor en door de rustige muziek op de achtergrond maakte het wel indruk. Tot slot was er in de poolkamer nog een optreden van een ‘jager’ die op zoek ging naar zijn ‘prooi’, waarbij de ene gids als prooi over de grond bewoog in een poging om weg te komen van de andere gids die eerst de sjamaan en later de jager speelde. Ze hadden er een erg leuk programma van gemaakt dat zeker de moeite waard was!

Na het bezoek aan het Museon bracht de bus ons naar het communicatie museum. Hier vond elk uur een rondleiding door het archief plaats en we kwamen vlak voor de volgende rondleiding aan, maar er was nog maar één kaartje. Een kaartje voor de volgende rondleiding konden we een klein half uurtje later ophalen. Wij dus verder het museum in, dat wel een flinke metamorfose had ondergaan sinds de vorige keer dat ik er was geweest. Weinig telefoons en faxmachines meer deze keer. De begane grond had het thema post met onder andere een oude postsorteermachine. Hoewel het ding erg oud was werkte het nog wel en was het best leuk het apparaat eens in actie te zien! De volgende twee verdiepingen stonden in het teken van speciale activiteiten voor deze museumnacht. Veel kinderen en jongeren waren afgekomen op de screentests met bekende acteurs in de hoop ontdekt te worden. Niet echt boeiend, dus we gingen maar beneden even kijken of de rondleiding meneer er alweer stond, maar dat was niet het geval. Toen zijn we de laatste twee verdiepingen maar gaan bezoeken, waar ze wel wat leuks van hadden gemaakt. Met een grote kaart kon je op een soort van speelbord allerlei korte activiteiten doen zoals je eigen digitale figuurtje maken, meedoen aan een wedstrijd voor een jaar gratis bellen waarna je werd gewezen op de gevaren van het delen van al je informatie en nog een aantal van dat soort dingen. Erg leuk voor kinderen, maar voor volwassenen was het iets minder boeiend. Na een rondje gelopen te hebben waren we dan ook redelijk snel uitgekeken.

Zin om nog te wachten op de rondleiding hadden we niet meer, dus na nog wat mooi vormgegeven geheimen van mensen te hebben gelezen (zie de online versie op www.briefgeheimen.nl) zoals iemand die al maanden elke dag alleen maar in de trein zat omdat hij zijn vrouw niet durfde te vertellen dat hij geen baan meer had en iemand die de lelijke kleding van haar vriend veel te heet wast omdat ze het zo lelijk vindt. De originele kaarten hangen in het museum, digitale versies ervan staan op internet.

Wederom met de bus vertrokken we vervolgens naar het centrum, om daar naar de Gevangenpoort te gaan. Hier stond helaas nog steeds een lange rij, dus gingen we naar de Tweede Kamer, waar een nog veel langere rij stond. Het Mauritshuis stond ook nog op het lijstje, dus door daar naartoe. Ook hier een aardige rij, maar wel een die opschoot gelukkig, dus we hebben volgens mij maar een kwartiertje moeten wachten. Eenmaal binnen konden we gelijk aansluiten bij een korte rondleiding langs de hoogtepunten wat we dan ook gedaan hebben. Alle zalen hebben we bezocht, met in elke zaal wel één of meerdere bekende schilderijen waar de gids wat leuke achtergrondfeitjes bij had. Bijvoorbeeld dat de ene student van de anatomische les pas laat besloot dat hij er ook op wilde en dat je dat kon zien aan dat hij een stuk lichter geschilderd was omdat er toen al een aantal lagen op het doek zaten. Daarnaast kon je duidelijk zien dat Dr. Nicolaes Tulp de hoofdpersoon op het doek was omdat hij in zijn eentje ruim de helft van het doek besloeg en hij als enige een hoed had. De man links bovenin had oorspronkelijk ook een hoed zo was te zien, maar deze was weer weggeschilderd om de nadruk op Tulp te leggen. Simpele feitjes die het schilderij wel een stuk boeiender maken!

Ook wie het slachtoffer was (een veroordeelde crimineel) en waaraan je kon zien dat het geen afbeelding van de werkelijkheid was (organen werden er eerst uitgehaald omdat die het eerst gingen rotten) werd verteld. Bij andere schilderijen kwamen andere feitjes aan het licht, zoals twee portretten die volgens de regels van toen verkeerd om waren geschilderd en familiewapens die weer weggeverfd waren. Het topstuk waarmee de tour eindigde was natuurlijk Het meisje met de parel van Vermeer, hoewel ik het tegenoverliggende Gezicht op Delft een stuk mooier vond. De flitstour was zeer de moeite waard! In mijn eentje zou ik waarschijnlijk het museum uberhaupt niet zo snel binnen gaan, maar er dan ook redelijk snel doorheen lopen terwijl juist die achtergrond verhalen de schilderijen interessant maken. Mijn complimenten voor de gids en vooral ook de goede organisatie in het museum zelf!

Eenmaal buiten was het alweer half 12 en de Gevangenpoort zou om 1:15 al sluiten. De rij was ietsje korter geworden, maar niet veel. We besloten om toch nog maar in de rij te gaan staan met het idee dat ze niet zomaar wachtende mensen zouden laten staan. Nadat ik Roy had gedumpt en wat te drinken had gescoord bij de Mac kwam er een mevrouw van het museum naar buiten dat er nog maar vijftig mensen oftewel twee groepen naar binnen konden. Wij tellen en we kwamen uit dat we ongeveer de 65e wachtende waren. Toch maar besloten om te blijven staan in de hoop dat we alsnog naar binnen konden. Achter ons stond ook nog een aardige rij die nog steeds langer werd, want er werd geen bord of iets dergelijks neergezet dus men dacht dat ze ook nog gewoon naar binnen konden. Een half uurtje later kon de een na laatste groep naar binnen. Wij daarna gelijk tellen hoeveelste we waren, en we kwamen net boven de 25 uit, maar gelukkig gingen er net op dat moment mensen voor ons uit de rij waardoor we nummer 24 en 25 werden . Later vertrokken er nog een aantal mensen die waarschijnlijk de laatste tram of trein moesten hebben, dus uiteindelijk werden we zelfs nummer 16 en 17! We hebben er een lange tijd op moeten wachten maar uiteindelijk konden we naar binnen! En we hadden het slimmer aangepakt dan mensen die eerder op de avond waren gegaan, want er waren zelfs mensen die pas om half 12 naar binnen mochten en die enkel nog maar bij de gevangenpoort in de rij hadden gestaan.

De rondleiding zelf viel me een beetje tegen… Ik had het wat spannender verwacht, maar je merkte amper dat het buiten donker was. Enkel in de echte cel werd het helemaal donker toen het licht uit ging. Verder werden er ook een aantal ruimtes overgeslagen zoals de iets luxere gevangenis bovenin en ook over martelwerktuigen werd relatief weinig verteld. De druppelsteen hebben we bijvoorbeeld wel gezien, maar daar werd niets over verteld. Het was een erg verkorte versie van een normale rondleiding en dat is toch eigenlijk wel zonde. Ik ben wel erg blij dat we het gedaan hebben want als het niet gelukt was zou ik erg teleurgesteld zijn, maar het bezoek zelf had ik meer van verwacht. Zowel het Museon als het Mauritshuis waren veel toffer terwijl juist de gevangenpoort een perfecte locatie is om de boel iets sfeervoller te verpakken voor zo’n dergelijk evenement. Een gemiste kans.

Al met al is de museumnacht mij erg goed bevallen. Er hadden een paar dingen wat beter geregeld kunnen worden, zoals het aangeven van wachttijden of bepaalde dingen met inschrijving doen, maar de dingen die georganiseerd werden waren wel erg leuk. Het was erg jammer dat het al heel snel 2:00 uur was, want ik had nog veel meer willen doen. Ach, wellicht volgend jaar. Begin november is in ieder geval de museumnacht in Amsterdam, eens kijken of ik daar een geïnteresseerd logeeradresje kan scoren!

Geen gerelateerde berichten