De laatste dag in Londen had niet echt een strakke planning. De musea had ik de dag ervoor nog bekeken, net als de winkels in Oxford Street. De dingen die ik nog wel zou willen doen konden niet in een halve dag, en dus werd het een dag van improvisatie. Voordat ik echter de stad in kon moest ik eerst nog even uitchecken. Ik heb al mn spullen in mn tas gepropt en deze in het redelijk volle bagagehok gedaan en daarna mn sleutel ingeleverd om op pad te gaan. Ik begon met een wandeling naar Oxford Street om daar te ontbijten met mn gewonnen McBreakfast. Opvallend hoeveel soorten ontbijtbroodjes ze hebben. Ik had een broodje met ei en volgens mij gewoon een hamburger, al was het volgens het bonnetje een sausage. Na een rustig ontbijt ben ik richting Buckingham Palace gelopen voor de wisseling van de wacht.
Bij Buckingham Palace was het enorm druk. Rijen dik aan mensen en dat ook aan de overkant van de straat. Mijn timing was wel perfect, want vlak nadat ik er was kwamen de wachters aangewandeld. Wel mooi is dat de doorgaande weg langs Buckingham Palace daarvoor even ‘dicht’ gaat. Dankzij de drukte niet zo heel veel kunnen zien, plus dat er ook vrij weinig gebeurde nadat de fanfare door de poort het paleisgebied binnen was gegaan. Na een kwartiertje wachten had ik het wel gezien en heb ik de mensen massa alleen gelaten. Via Picadilly square ben ik naar Victoria Station gelopen. Hier heb ik mijn Oystercard nog even opgewaardeerd voor de laatste twee busreizen om vervolgens met de bus naar Notting Hill te gaan. Notting Hill is de wijk net achter mijn hostel en daar was ik nog niet geweest, dus via de toeristische route ben ik daar uitgestapt en heb ik het laatste stuk naar het hostel terug gelopen. De bekende blauwe deur heb ik niet gezien, maar verder is het wel een leuke wijk.
Bij terugkomst in het hostel ging ik mn tas weer ophalen. Dit was een stuk makkelijker gezegd dan gedaan, ben ruim tien minuten bezig geweest. Ik dacht dat het bagagehok al redelijk vol zat toen ik eraan kwam, maar er paste blijkbaar nog veel meer bij 
Het hok zat echt tot de nok aan toe vol, inclusief erg grote zware koffers die mensen er op de een of andere manier nog in hadden kunnen krijgen. Uiteraard lag mijn tas helemaal achteraan, dus mocht ik eerst tig andere tassen eruit gaan halen, toen mijn eigen tas, en toen alle tassen er weer terug in proberen te krijgen Nadat dat eenmaal gelukt was en de deur weer op slot zat ben ik naar de eetkamer gegaan om daar nog even mn laatste internetminuten op te maken en alles in te pakken. Om half vier moest ik inchecken op St. Pancras, wat een half uurtje ofzo met de bus was, dus om kwart voor drie ben ik vertrokken naar de bushalte.
De bus kwam direct aanrijden, maar stopte halverwege Oxford Street opeens, waarna iedereen de bus uit moest. Toen ik bij de bus erachter naar binnen wilde, kon ik niet meer inchecken omdat mn oystercard te leeg was en de buschauffer wilde me absoluut niet erin laten, ook nadat ik had uitgelegd wat er gebeurd was. Ik was in eerste instantie erg positief over het Oyster-card systeem maar bij nader inzien werkt de OV-chipkaart veel fijner voor consumenten. Overstappen is met de Oystercard bijvoorbeeld onmogelijk, tenzij je het station niet uit hoeft (in het geval van de metro). Overstappen van bus naar metro betekent twee keer een los starttarief betalen, en datzelfde geldt wanneer je in de foute bus of tram stapt. Voor het opwaarderen zijn er vele apparaten, die allemaal geen Nederlandse pinpassen accepteren, waardoor je aangewezen bent op de veel minder vaak beschikbare muntgeld apparaten en winkels, die natuurlijk allemaal niet in de buurt zijn als je ze nodig hebt!
Dankzij de erg vriendelijke buschauffeur kon ik dus op zoek gaan naar een Oyster-winkel, aangezien ik geen muntjes meer had voor in een automaat (die er overigens ook niet stonden, alleen voor losse kaartjes). Na tien minuten kwam ik gelukkig bij een metrostation waar ik mn kaart op kon waarderen om daarna met de metro verder te gaan naar St. Pancras. Zodra je de metro uitstapt moet je echter nog zo’n tien minuten binnendoor lopen om bij de vertrekhal van het station uit te komen, waar vervolgens een gigantische rij staat omdat de Eurostar vanaf daar niet alleen naar Brussel vertrekt, maar ook naar Parijs en andere plaatsen. Gelukkig opende er net voor mn neus een nieuwe balie waardoor ik alsnog nét op tijd was met inchecken. Na het wachten voor de bagagescan en de paspoortcontrole werd er omgeroepen dat de Eurostar naar Brussel geboard kon worden. Door alle last-minute stress kon ik echter niet nog even rustig een broodje halen zoals ik gepland had, waardoor ik het moest doen met de laatste Brinky’s en een pakje taksi dat ik nog in mn tas had zitten.
Ik had een zitplaats naast een dikke belg die met zn moeder weg was geweest, en naast het gangpad aan de andere kant zat een oudere Amerikaan. Met deze man heb ik een tijd zitten praten waardoor ik nu op de hoogte ben van vrijwel zijn hele levensverhaal en dat van zijn vrouw, die eigenlijk zijn tweede vrouw was maar ze kenden elkaar wel al vanaf de kleuterschool en waren op bezoek geweest bij een oude vriend in Oxford die niet kon auto rijden waardoor hij moest rijden terwijl het stuur rechts zat en het geen automaat was. Zijn vrouw was nog nooit in het buitenland geweest want ook zij was gescheiden en als leraar verdien je niet genoeg om een gezin te onderhouden en voor een vakantie te sparen. Ze zouden nog twee dagen naar Brussel en Brugge gaan en dan weer terug naar de V.S. en dan een andere keer nog terug komen voor Oostenrijk, Zwitserland, Italië en Spanje, en misschien ook nog wel Nederland en Duitsland. Maar in de V.S. is alles veel goedkoper, al moet je dan wel wegblijven uit New York en California. Voor 70 dollar zit je dan naasthet vliegveld in een luxe motel met zwembad en alles erbij, terwijl je in Londen voor een simpel bed & breakfast al 110 pond betaald! En dat is nog maar een fractie van wat die man me allemaal verteld heeft. Hij was heel benieuwd hoe wij als Europeanen naar Sarah Palin keken en naar wat ik precies voor opleiding deed. Op zich best gezellig voor twee uurtjes, maar ik was ook heel blij dat hij niet verder ging naar Amsterdam of Den Haag
De tussenstop in Brussel duurde een flink stuk korter dan de heen weg. Ik had nog net genoeg tijd om even een broodje bij een broodjeszaak te kopen voordat de trein naar Den Haag alweer vertrok. Deze trein zat helemaal vol in tegenstelling tot de heenweg in de spits… Uiteindelijk was ik iets over half 10 weer op het station in Den Haag, waarna ik rond tien uur weer thuis was om mn bedje in te gaan, want voor zaterdag stond Scouts2Day op het programma!
Gerelateerde berichten:
