Ook op donderdag ging de wekker weer om negen uur, hoewel ik ook vandaag alweer voor de wekker wakker was. Het lijkt wel alsof ik een normaal ritme krijg Aangezien ik nog geen trek heb in ontbijt en ik nog twee krentenbollen in mn tas heb vertrek ik al vroeg richting Parliament Street om een bezoek te brengen aan de War Rooms & Churchill museum. Dit museum is helaas niet gratis en ze vragen er dan ook gelijk flink wat geld voor. Met sloeberkorting ben ik alsnog twaalf pond armer, maar voor dat geld krijg ik wel een gratis audio tour mee.

De War Rooms zijn oude bunkers in de kelder onder een ministerie, bedoeld als een veilige overlegruimte voor het kabinet ten tijde van de Blitzkrieg. Dit deel van de oorlog is bij ons eigenlijk amper bekend, maar als je in Londen over de Tweede Wereldoorlog praat dan hebben ze het vooral over bommenregens, zo bleek gisteren ook al in het Imperial War Museum. Na een trap naar beneden kom je uit bij een grote overlegkamer waarin het kabinet bijeen kwam. De War Rooms werden niet alleen gebruikt om in te werken, maar de belangrijke mensen hadden ook een eigen kamer waarin ze soms overnachtten en voor het gewone personeel was er een lage gang helemaal onderin de bunker waar simpele stapelbedden stonden. Hoewel een bunker veilig klinkt, was het dat absoluut niet. Als het ministerie erboven direct geraakt zou worden door een bom dan zou het hele gebouw instorten, inclusief de bunker. Om de risico’s een beetje te verkleinen liet Churchill de bunker beveiligen met een extra laag beton die soms wel vier meter dik was. Op een van de onderstaande foto’s zie je een gang die ze na de oorlog door het beton hebben geboord.

De War Rooms bestaan uit een verzameling kleine kamers. Een deel hiervan zijn de persoonlijke vertrekken van de belangrijke personen, waaronder Churchill zelf natuurlijk en een losse kamer voor zijn vrouw. Daarnaast was er een keuken, nog een overlegzaal en hadden bepaalde belangrijke ambtenaren hun werkkamers onder de grond, zoals de minister van defensie. Alle kamers waren ingericht zoals ze dat in die tijd ook waren geweest en soms ook aangekleed met poppen. De mooiste kamers waren de map room en een overlegkamer aan het eind van de gang. Deze kamers hingen vol met grote kaarten van Europa en andere delen van de wereld, waarop met prikkers de voortgang van de oorlog werd aangegeven. Welke delen waren er op een bepaald moment veroverd door Nazi Duitsland en wat waren eventuele punten in Groot Britannië waar Duitsland aan zou kunnen vallen. Erg mooi om allemaal eens te bekijken.

Naast de War Rooms bevat het complex ook het Winston Churchill museum. Hier kun je alles over Churchill terugvinden, van zijn baby rammelaar tot een oerlelijk pak uit één stuk dat net een pyjama lijkt. Churchill zelf is wellicht niet zo interessant voor Nederlanders, maar het museum is zeker voor Britten zeer de moeite waard. Er hangen veel spotprenten uit de tijd van Churchill die de moeite waard zijn, en ook de documentaire over de dood en begrafenis van de oud staatsman zijn indrukwekkend. Het opvallendst vond ik overigens nog dat Churchill bij de verkiezingen direct na de oorlog niet herkozen werd als prime minister. Iemand anders heeft toen het stokje (onvrijwillig) van hem overgenomen, om hem na vijf jaar weer terug te geven aan Churchill. En Churchill is de enige politicus ooit die een staatsbegrafenis heeft gekregen waarbij zelfs de Koningin aanwezig was. Ondanks dat ik geen Brit ben vond ik het toch een leuke toevoeging aan de War Rooms, voornamelijk ook omdat je de War Rooms zelf in minder dan een uur helemaal doorlopen had, inclusief alle delen van de audio tour.

Eénmaal weer buiten was ik helaas net te laat voor de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace (waar ik vlakbij was) en dus ben ik maar langs de ministeries en Westminder Abbey richting de bushalte gelopen. Hier kwam de bus al erg snel, maar helaas was dit de bus de verkeerde kant op kwam ik al snel achter Het blijft toch lastig dat links rijden… Bij Victoria Station ben ik er dus uitgesprongen om met de metro verder te gaan naar Highgate. Overigens wel erg opvallend dat ze in Londen erg veel gebruik maken van de weg. Bij vrijwel elk kruispunt staan er allerlei dingen op de weg geschreven. Echte zebra’s hebben ze niet, maar de oversteekplaatsen worden aangegeven door zijlijnen en er staat in woorden en met pijl welke kant je op moet kijken voor het verkeer. Het klinkt heel simpel, maar het is heel erg handig. “Look Left” als de auto’s van links komen, en “Look Right” als de auto’s van rechts komen. Stom genoeg lees je elke keer bij het oversteken weer die tekst en zie je het pijltje waarna je die kant op kijkt. Wat daarentegen een stuk minder duidelijk is, zijn de ouderwetse oversteeklichten. Dit is een grote bal op een paal die knippert. Ik heb geen idee of je over mocht steken als hij op een bepaalde manier knipperde ofzo, ik kon er weinig logica in ontdekken (of ik zat gewoon bij een kruispunt met verkeerslichten die erg lang duurde). Gewoon goed kijken en zelf oversteken dus. Maar goed, ik ging dus met de metro naar Highgate.

Highgate is een idyllisch deel van Londen. Een beetje het heuvelachtige Engeland zoals je dat in films vaak ziet, met veel eengezinswoningen. Opvallend vond ik wel dat een aantal mensen borden in de tuin hadden staan met de mededeling dat ‘hun’ partij gewonnen had bij de verkiezingen. Ik was naar Highgate gegaan om Highgate Cemetery te bezoeken, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Highgate zelf ligt namelijk net buiten het centrum, en dus ook buiten mijn kaart van het centrum. Op de kaart van de stadsgids stond wel een stukje van Highgate, maar uiteraard niet het deel waar ik was uitgekomen met de metro. Na een extra blik op het stukje over Highgate Cemetery in de stadsgids bleek ook dat ik een metrostation te ver was uitgestapt. Highgate Cemetery lag blijkbaar niet bij Highgate, maar bij Archway. Erg logisch. En gelukkig lagen deze metrostations ook een stuk verder uit elkaar dan in het centrum… Maar na een flinke wandeling uiteindelijk toch station Archway gevonden, en daar een kaart bij een bushalte waarop ook Highgate Cemetery stond. Na nog een kwartiertje lopen, langs de plek waar een oude inwoner van Highgate een openbaring kreeg en besloot burgemeester van Londen te worden, kwam ik uit bij de poorten van het kerkhof, waarbij bij het westelijke deel van de begraafplaats een briefje hing dat de tour van 14:00 uur al helemaal volgeboekt was. Aangezien ik speciaal daarvoor was gekomen ben ik dus teleurgesteld het aangrenzende park ingelopen om daar mn broodje op te eten. Het westelijke deel van de begraafplaats is alleen in een tour te bekijken en die zijn doordeweeks enkel om 14:00 uur. Het oostelijke deel is wel vrij te bezoeken (tegen betaling wel), maar daar was ik al eens geweest. Ik heb wel door het hek wat foto’s gemaakt om een beetje een indruk te geven van de sfeer van de begraafplaats.

Terug naar de metro dus, om te gaan bedenken wat ik de rest van de middag zou gaan doen. De keuze viel op weer een bezoek aan het Natural History Museum om daar de rest van de collectie te gaan bekijken, en dan met name de dino’s. Ik besloot echter een halte eerder uit te stappen om eerst nog een bezoek te brengen aan Harrods. Harrods is een enorm warenhuis wat vooral gericht is op de rijke Britten. Het is absurd wat je er allemaal kan vinden. Tig soorten servies en kristal is niet zo vreemd, maar op de speelgoedafdeling stond personeel met allerlei soorten speelgoed te spelen om het te demonstreren, terwijl bij de jonge meisjes dingen iemand nagels stond te lakken om speciale nagellak aan te prijzen. Het absurdst was nog wel de huisdieren afdeling. Op deze afdeling verkopen ze dierbenodigdheden, maar ook de dieren zelf. Niet alleen konijnen en hamsters, maar ook dure merkkatten a 900 pond per stuk en van die oude vrouwtjes hondjes. Daarnaast hadden ze een enorme collectie halsbandjes met edelstenen erop en kon je uit tig handtassen kiezen die speciaal gemaakt waren om je hond in te vervoeren. Ook qua dierenkleding hadden ze een flink aanbod, variërend van schattige babyroze pakjes tot clownspakken. De maten varieerden van chihuahua tot Labrador. Dieren sokken verkochten ze echter niet, enkel speciale wanten voor grote hondenpoten. Eenmaal uitverbaasd had ik het wel gezien en besloot ik de winkel te gaan verlaten. Dit bleek echter een stuk moeilijker dan gedacht. Het vinden van de trap was al een lastige opdracht door de vele tussenwanden en delen van de winkel. Heb je de trap eenmaal gevonden dan moet je nog de deur naar buiten zien te vinden, waarbij je ondertussen belaagd wordt door parfumverkoopsters die je onder proberen te spuiten. Ik denk dat er zo een dagvullende puzzeltocht te maken is waarbij je de hele dag door Harrods dwaalt, zo’n doolhof is het er. Eenmaal buiten gekomen was het nog een paar straten lopen richting het Natural History Museum waar ik de dino-expositie kon gaan bezoeken.

De dino-expositie had een aparte opbouw. Eerst over de tentoonstelling heen, op gelijke hoogte met een aantal dinoskeletten, en daarna onderlangs langs allerlei informatie idee die op een speelse manier gepresenteerd werd. Van een aantal dino’s hadden ze computerbeesten gebouwd die op een levensechte manier bewogen. Aan het eind van de zaal was ook een T-Rex nagebouwd die erg stoer was. Na een bezoek aan de dino’s heb ik nog een heleboel opgezette dieren gezien. Het is erg vreemd om op een paar centimeter afstand van een ‘echte’ tijger te staan… Eigenlijk zouden ze in de dierentuin ook opgezette dieren moeten hebben om te bekijken. Daarna nog het laatste deel van het museum bekeken, dat geheel in het teken stond van het menselijk lichaam bekeken.

Met nog een uur tot sluitingstijd besloot ik om nog even bij het naastliggende Science museum langs te gaan. Gezien mijn ervaringen met het Imperial War en Natural History museum had ik hoge verwachtingen van het Science museum, aangezien wetenschap mogelijkheden biedt tot een leuk museum. Ik begon helemaal bovenaan in het museum, bij het geneeskunde gedeelte. Dit deel viel echter enorm tegen. Geen tentoonstelling waar je zelf op ontdekking uit kon gaan, maar je kon alleen oude instrumenten en voorwerpen bekijken achter glas, en dan op een kaartje lezen wat het precies was. Niet interessant dus. De tweede verdieping van de medische afdeling was al beter, daar hadden ze operatiezalen uit verschillende eeuwen nagebouwd, wat al een beter beeld gaf van de medische kennis in die tijd.

Gelukkig had het museum ook nog wat doe-activiteiten. De leukste daarvan was ook de simpelste. Er stond grote metalen paal met daarin een opening en een klein paaltje erin de paal was een kunstwerk met de naam “do not touch”. Om de paal heen zat een grote sticker met daarop “do not touch”. Het was dus maar eventjes wachten totdat de eerste persoon zijn vingers door de opening stak Wat volgde was een hard alarm en een kleine stroomschok zolang de kern werd aangeraakt. Ik heb er even bij staan kijken en opvallend hoeveel mensen er toch even aan moesten zitten en verschrikt weer wegsprongen na de schok en het alarm. Veel van de andere doe-dingen waren heel duidelijk gericht op kinderen zoals bijvoorbeeld spelen met magneten en de kracht van water. De souvenirshop was overigens ook nog erg de moeite waard, die hadden een leuke hoeveelheid gadgets zoals de zakvaas, een opvouwbare snijplank en de airfork one.

Toen het museum ging sluiten ben ik richting Hyde park gelopen. Dit park wordt veel gebruikt door wandelaars en hardlopers. Hardlopers lopen in Londen meestal met een grote rugtas op hun rug. Erg vreemd, aangezien lopen met een tas op toch niet echt heel erg fijn is. Het lijkt er op alsof sommige van die mensen gewoon hardlopen als vervoersmiddel gebruiken en daardoor twee vliegen in één klap slaan. Aan de andere kant van Hyde park lag Oxford street, een grote winkelstraat volgens mijn stadsgids. Ik hoopte dat de winkels hier nog tot 20:00 uur open zouden zijn, en dat bleek zelfs 21:00 uur te zijn vanwege koopavond. De winkels zelf waren niet echt interessant. Heel veel kleding-ketens, af en toe een sportwinkel en een tweetal grote mediawinkels (HMV). Ik was eigenlijk op zoek naar de Virgin-winkel, maar die bestond niet meer, maar de HMV-winkels voldeden op zich ook wel aardig. Opvallend was dat vrijwel alle games 40 pond waren, omgerekend zo’n 45 euro. En dat als volle nieuwprijs is toch best netjes. Mooie aanbiedingen hadden ze ook. Rock Band: Beatles voor 40 pond, band in a box-set. Dat zijn de mooie aanbiedingen! Die je overigens toch laat liggen omdat je geen zin hebt om met een grote zware doos te slepen. De aanbiedingen bij de Game vielen erg tegen, die zijn online toch een stuk goedkoper, maar toch leuk om daar ook eens een echte winkel van te zien.

Bij de KFC heb ik een fajita met friet gehaald en na die avondmaaltijd ben ik teruggelopen richting het hostel. Dat was één lange rechte weg, waarbij ik onderweg ook nog het huis tegen kwam waar Koningin Juliana tijdens de oorlog gezeten heeft. Nabij het hostel nog de meest stomme souvenir gekocht (een puntenslijper in de vorm van een dubbeldekker en een Engelse stekker aangezien ik twee buitenlandse stekkers bij me had maar natuurlijk niet de goede Wel opvallend overigens dat alle souvenirs hier in de buurt variëren van 1 tot 3 pond, terwijl diezelfde dingen in het centrum minimaal 5 pond zijn. Hetzelfde geldt voor ansichtkaarten die in het centrum minimaal 50 pence zijn, maar hier voor 5 pence te koop zijn. Koop dus nooit souvenirs in het centrum

Terug aangekomen bij het hostel lag er al een kamergenoot te slapen dus ben ik met mn laptop in de commonroom gaan zitten. Hier stond Family Guy op, en daar heb ik met een groepje een flink aantal afleveringen van gekeken. Ondertussen lag er op de bank iemand te slapen die al flink wat uren in de pub had doorgebracht Overigens verbaast het me wel een beetje hoeveel werkende mensen er aanwezig zijn. Naast me zaten twee meisjes (zusjes volgens mij) die tijdelijk in Notting Hill werkten, en de jongen aan de andere kant van me, die door de meisjes liefkozend Germany werd genoemd (één keer raden waar hij vandaan kwam ) was ook druk aan het solliciteren, net als een Australisch meisje dat ik de dag erna sprak. Na het douchen onder een erg goede douche ben ik naar bed gegaan want de volgende ochtend moest ik voor 10 uur uitchecken omdat mn verblijf er dan alweer op zou zitten.