De Efteling

Zo kom je er een jaar niet, en zo kom je er twee keer in een jaar. Na het bezoekje met scouting tijdens het zomerkamp was het vorige week zondag weer feest. Via mn werk had ik eerst één, toen twee, toen drie en uiteindelijk zelfs vier kaartjes gekregen voor de Efteling die dag. Het tweede kaartje zou naar mn nichtje gaan, maar nadat er twee kaartjes overbleven (waarvan er één richting een andere collega ging, om het eerlijk te verdelen) kon ook een ander nichtje nog mee, en nadat mijn collega geen gegadigde meer kon vinden voor haar derde kaartje, kon ook een van mijn zussen nog last minute mee, zodat ik ook niet hoefde na te denken over hoe ik er dan heen zou gaan.

Om tien uur spraken we af bij mijn zus, vanaf waar we richting Kaatsheuvel vertrokken. Ik had de avond van tevoren nog snel even een Efteling CD in elkaar gezet met de, naar mijn idee, onbekendste liedjes vooraan. We begonnen dus met het liedje van Monsieur Cannibale, die door Sanne gelijk al werd herkend als een Efteling-liedje, maar daar bleef het ook bij. Fleur herkende de Indische waterlelies ergens van en ook de Fata Morgana werd herkend van de Efteling, maar waar we precies heen gingen wisten ze nog steeds niet Na een uur in de auto besloten we om dan maar ergens te gaan stoppen, waarbij de achterbank mocht beslissen waar precies. Het tankstation was niet interessant, net als een beddenfabrikant en een veerpont. Zelfs nadat we al twee Efteling-bordjes voorbij waren gereden kwamen ze daar nog niet op, pas bij het derde bordje werd enthousiast Efteling geroepen

Bij de ingang konden we een stukje van de entree kaart omwisselen voor 8 euro Eftelinggeld en daarna naar binnen. Het was een stuk drukker dan verwacht, een flink stuk drukker zelfs. In de zomer was het een stuk rustiger dan deze dag zelfs… De wachtrij voor de Bob stond al helemaal vol, dus dan maar naar de Piranhia waar nog geen rij stond. Sanne en Fleur hadden wat overredingskracht nodig maar uiteindelijk liepen ze ook maar mee, al ging het niet van harte Gelukkig werd je wel een stuk minder nat dan in de zomer, maar de waterval waar je tussendoor moet deed het gewoon, net als een aantal kleine hobbels en stroomversnellingen. Uiteindelijk was Sanne het natste en mocht zij dus de volgende attractie kiezen en dat werd de Vliegende Hollander.

De Vliegende Hollander had helaas zelfs al buiten flinke slingerrijen en dus werd het Sanne’s tweede keuze, de Python. Fleur was nogal een angsthaas, maar zou wel met Sanne mee gaan was mij verteld door haar moeder. Bij de ingang van de Python zette ze echter flink haar hakken in het zand want ze wilde echt niet mee. Omdat de rest allemaal wel wilde hebben we toen maar gezegd dat we gewoon in de rij gingen staan, en als ze dan straks echt niet wilde dan kon ze gewoon over de kar naar de andere kant lopen. Natuurlijk hebben we het daar tijdens het wachten niet meer over gehad, dus eenmaal aan de beurt ging Fleur gewoon zitten (of nouja, gewoon… Ze stond vooraan, maar in plaats van dan achteraan te gaan zitten ging ze vooraan zitten, waardoor ik langs haar heen mocht klimmen naar de achterste zitplek ) Ze heeft het uiteindelijk wel gedaan, maar leuk vond ze het volgens mij niet Ze kwam er erg bleek uit en op de vraag of ze het leuk vond antwoordde ze een niet overtuigende ‘ja’. Aangezien ik het hardst had gegild, mocht ik de volgende attractie kiezen en gezien de bleekheid van Fleur werd dat iets rustigs: de bootjes voor het grote schommelschip. Hierna mocht degene kiezen die goed zou raden hoeveel mensen er in het karretje achter mij zouden gaan zitten. Ik dus in mijn eentje een karretje gezocht waar nog geen mensen achter zaten en toen was het afwachten. En nog langer wachten, ook al waren alle andere karretjes al gevuld. En nog langer, totdat uiteindelijk ook het karretje achter mij in gebruik werd genomen door twee mensen waardoor Sanne wederom mocht kiezen en we richting Carnaval de Rio vertrokken met een korte tussenstop bij de traptreintjes.

Ook hier weer een lange wachtrij, maar gelukkig loopt het bij deze attractie wel snel door. Ik ging samen met Tries in een karretje en Sanne en Fleur namen een eigen karretje achter ons. De opdracht was deze keer om met een zo groot mogelijke lach op de foto te gaan. Sanne en Fleur zagen er redelijk satanistisch uit op de foto, dus de prijs ging naar Fleur Fleur wilde graag naar het doolhof waar ze vervolgens een tijdje hebben rondgelopen terwijl Tries en ik gingen kijken of er een plekje was in het restaurant daar tegenover. Dat was er dus niet, zelfs voor het a la cart-gedeelte stond een wachtrij, en overal liepen mensen met dienbladen die geen zitplek hadden. Dat werd ergens anders eten dus! Op weg vanaf het Carnaval-plein liepen we richting lavenland, waar we een ganzenoptocht tegenkwamen waarbij een groep ganzen achter een muzikant aanliepen, gevolgd door nog een muzikant. Erg grappig om te zien We zijn hen een stukje gevolgd en kwamen toen bij een snackbar-gebeuren uit waar ze nog wel wat overdekte plekjes hadden waar we konden eten. Met het Eftelinggeld dus een lading friet, frikandellen en kroketten gehaald en daar rustig even gegeten waarna iedereen nog één ding mocht zeggen waar ze echt graag nog inwilden. Sanne wilde graag in de Vogelrock, ik in de Bob, Tries in de Joris en de Draak en Fleur wilde graag in de draaimolen. Gelukkig zaten we daar recht tegenover, dus terwijl Tries en ik nog even rustig aan het eten waren konden de dames alle draaimolens langs.

Na de draaimolens liepen we terug richting Vogelrock. Ook hier was het aardig druk en wilde Fleur eigenlijk niet, maar zonder veel gemekker ging ze uiteindelijk toch mee. Tijdens het wachten moesten we een trapje af waarbij Tries de opmerking maakte ‘he jammer, we zitten beneden, dan worden we nat’ of iets dergelijks. Vervolgens hebben we Fleur dus wijsgemaakt dat dit karretje dus onder water gaat en dat ze goed haar adem in moet kunnen houden, wat ze dan ook braaf oefende Zodra we aan de beurt waren en het karretje ging rijden werd dan ook de neus goed dichtgeknepen, en toen de rit was afgelopen zat ze nog steeds met haar neus dichtgeknepen in het karretje Aangezien niemand iets mocht weigeren gingen we vervolgens dus even de monsieur cannibale in, mijn favoriete attractie Gelukkig hadden we een vaststaand bakje wat al een hoop scheelde, maar nog steeds begrijp ik de lol van zulk soort attracties niet. Overigens zijn de sombrero’s in Walibi het ergste wat dat betreft. Maar goed, daarna gingen we door naar de Bob, waar nog steeds een aardig lange rij stond helaas. Opvallend was dat Fleur nu wel graag in de piranhia wilde, maar dat kon pas weer nadat we van iedereen nog de laatste attractie hadden gedaan. Bij de Bob hebben we een leuke foto laten maken (lang leve gratis Eftelinggeld ) en daarna was het door richting de Joris en de Draak, die nog steeds erg druk was. Zo druk zelfs dat het nog licht was toen we in de rij gingen staan, en uiteindelijk in het donker pas aan de beurt waren. Maar het donker maakte het alleen nog maar toffer omdat de Efteling ook gewoon mooi verlicht wordt. Toen we daar uit kwamen was het alweer half zes en besloten we richting huis te gaan, want de Pandradroom was helaas ook al ‘gesloten’ dus daar konden we niet meer heen. Al met al was het een prima dagje zo! De enige kosten waren voor de benzine (voor mijn zus) en verder werd gewoon alles betaald en dat zijn natuurlijk de leukste dagjes weg! Alleen volgende keer zou het fijn zijn als het iets minder druk zou zijn en iets minder koud.

Geen gerelateerde berichten