Milk. De eerste keer dat ik die titel hoorde dacht ik dat het een humoristische, soms een beetje te flauwe, film over melk zou zijn. Milk is echter absoluut geen film over melk, Milk is een film over Harvey Milk, de eerste gay politicus die het schopte tot supervisor in San Fransisco en daardoor heel veel voor de rechten van homo’s heeft gedaan.
Waarschijnlijk dat de homo-gemeenschap de naam Milk dus wel kent, maar ik had er nog nooit van gehoord. Ik heb wel speciaal nog even rond gekeken in de bioscoopzaal of er opvallend veel mannelijke duo’s aanwezig waren, maar dat viel redelijk mee. Er waren er wel een aantal, maar er zijn er altijd wel een paar en dat impliceert niet meteen wat natuurlijk 
Goed, terug naar de film. De film begint met Milk die in de metro een jonge gozer tegen komt en deze mee naar huis neemt. Ze besluiten samen dat ze hun huidige leventje niets vinden en verhuizen naar San Fransisco, om precies te zijn de Castro. Nadat al hun spaargeld op is besluiten ze van hun laatste geld een foto-winkel te openen maar stuiten daarbij op weerstand van de winkeliersvereniging die net als de rest van de Verenigde Staten wat tegen homo’s heeft. Aangezien de Castro een homo-walhalla is heeft deze boycot weinig zin en draait alles zelfs zo om dat de homo’s alle niet homo-vriendelijke winkels boycotten en deze een voor een over de kop gaan. Hoewel de Castro helemaal vol zit met homo’s blijft het een gevaarlijke wijk vanwege alle homo-haat die er aanwezig is. Mannen die openlijk hand in hand lopen hebben de kans vermoord te worden. Milk wil hier iets tegen doen en besluit mee te doen aan de verkiezingen voor supervisor van de Castro. Uiteindelijk wordt hij de eerste openlijk homofiele politicus van het land en moet hij strijden tegen vele anti-homowetten. Helaas krijgt niet alles een happy end…
De film is een echte speelfilm, maar tegelijkertijd worden er ook echte beelden uit die tijd gebruikt. Voornamelijk protest-beelden en interviews met mensen die homo’s zien als zieke mensen die het gezin, en daarmee de samenleving, willen vernietigen. Deze beelden stammen uit de zeventiger jaren en zijn voor het overgrote deel zwart wit en van erg slechte kwaliteit in vergelijking met nu, maar ze maken de film wel veel realistischer. Zeker de eindscene is erg indrukwekkend. Daarnaast is de casting echt heel erg goed gedaan. Sean Penn zet een heel herkenbare Milk neer. Nou kende ik Milk dus nog niet, maar aan het eind van de film worden de acteurs naast beelden van de originele personen uit die tijd gezet en de lach van Milk is echt perfect overgenomen door Penn en dat geld ook voor de andere acteurs. Hoewel de film technisch gezien dus erg goed in elkaar zit, blijft het een stukje geschiedschrijving over homo’s, iets wat weinig mensen zal interesseren. Hoe mooi een film ook is, als het onderwerp je niet boeit moet je hem gewoon niet kijken! En dat gaat ook voor Milk op.
Geen gerelateerde berichten
