Hoewel het klinkt alsof het hier over een verhaaltje van een man en zijn hond gaat, zou de titel eigenlijk Marley & Us moeten zijn, want het is geen standaard romkom over een man die dankzij een hond zijn ware liefde ontmoet. Nee, die ware liefde heeft hij allang gevonden en om de biologische klok even stil te zetten besluit hij haar een schattige puppy kado te doen die vervolgens de boel terroriseert in huis.

Klinkt leuk? Ja, dat klopt ook eigenlijk wel. Het is een onschuldige simpele film tot dan toe die te vergelijken is met het begin van Beethoven. Maar waar de Beethovenfilms op een gegeven moment een beetje spannend worden, wordt Marley & Me steeds saaier. De hond leert zich op een gegeven moment redelijk te gedragen en daarna gaat het bergafwaarts met de film. Helaas wel een hele geleidelijke berg waardoor je veel geduld moet hebben voordat je eindelijk beneden bent. En vooral dat laatste stukje duurt heel erg lang. Inclusief overdreven Amerikaans drama en snikkende kinderen. Als je op dat moment alle vrouwen in de zaal had gefilmd (en er zaten vooral vrouwen) dan had je de meeste vrouwen met tranen in hun ogen gezien, of sommige zelfs echt huilend, zo verschrikkelijk zielig was het. Mocht het je nog niet duidelijk zijn: de hond gaat uiteindelijk dus dood en het is een drama film die net doet alsof het een komedie is. Absoluut geen geld aan uitgeven dus en als hij op TV is na de eerste gezinsuitbreiding (na de hond dus) zappen, dat scheelt je weer een marteling. Of nog beter, kijk gewoon de trailer, dan heb je alle leuke stukjes gezien. Echt allemaal…