Als je denkt dat jouw leven suckt, dan ken je duidelijk Eric nog niet. Eric is een man van rond de vijftig jaar oud met een rotleven. Hij is nog best tevreden met zijn baan als postbode, maar daarnaast gaat het leven niet van een leien dakje. Zijn twee puberende stiefzoons maken zijn leven moeilijk door foute vrienden te hebben en niet voor zichzelf te zorgen. Zijn ex-vrouw Lily heeft hij ruim twintig jaar geleden verlaten toen zij net bevallen was van hun eerste kind en daar heeft hij vrijwel zijn hele leven spijt van gehad. Kortom, hij heeft een kutleven.
Gelukkig is daar één van zijn mede-postbodes die het vak met de zelfzorghandboeken heeft leeggekocht en met zn allen gaan ze proberen hun leven leuker te maken door hun ‘voorbeeld’ te visualiseren. Ook Eric doet dit met zijn grote voorbeeld, de voetballer Eric Cantona. Als hij later die avond de wietvoorraad van zijn stiefzoon plundert begint hij Eric ook echt overal te zien en hoewel het begint met veel gepraat over voetbal begint Eric dankzij de andere Eric zijn leven steeds meer op de rails te krijgen. Tenminste zo lijkt het, want alles loopt in de soep als hij ontdekt dat zijn stiefzoon door een gang wordt gebruikt en hij daar niets aan kan doen. Maar gelukkig is daar Cantona!
De doelgroep van de film is mij een beetje onduidelijk. In eerste instantie lijkt het qua verhaal een vrouwenfilm, maar daarvoor zit er ook weer teveel voetbal in. Ik kende Cantona alleen van naam en heb hard moeten lachen om het stukje van de persconferentie die je aan het einde zag, waarin Cantona alleen een of ander raar gezegde met de pers deelt. Kennis van Cantona zou deze film waarschijnlijk gelijk een stuk leuker maken. Nu is het absoluut geen slechte film, maar wel een film die na een kwartier nog steeds niet interessant was en dat pas halverwege ergens werd. Geen film om voor naar de bioscoop te rennen dus, ondanks de geniale Cantona’s scene.
Voetbalfragmenten: 
casting: 
Cantona’s: 
Geen gerelateerde berichten
