Iedereen heeft wel zo’n acteur die hij gewelig vindt, of juist helemaal niet. Clint Eastwood is voor mij een reden om een film niet te gaan kijken. Ik vind het een vervelende man om naar te kijken met een rotstem. En ik hou niet van westerns, dat heeft er misschien ook wel iets mee te maken. Gran Torino was voor mij dus geen film waar ik naar uit keek, maar eerder een die ik vermeed. Maar de film kreeg wel redelijke recensies en Lennie was erg positief, en dus ben ik de film toch maar gaan bekijken.

Gran Torino gaat over de oude Walt. Zijn vrouw is net overleden en hij blijft in zijn eentje achter met kinderen die hem maar als een lastige verplichting zien. Hij woont al jaren in hetzelfde huis in dezelfde wijk, maar de wijk verpaupert steeds meer. Steeds meer blanke buren trekken weg en in plaats daarvan komen er aziaten wonen. Walt heeft helemaal niets met deze spleetogen en vindt het allemaal tuig. Als ze dan ook nog eens proberen zijn puntgave Gran Torino te stelen moet hij er helemaal niks meer van weten. Als op een avond een gang zijn buurjongen mee wil nemen grijpt Walt in. Niet om zijn buurjongen te redden, maar omdat het tuig op zijn gazon staat. De buurt ziet Walt plotseling als held en hoewel Walt er in het begin niets van moet weten, gaat ook de oude zuurpruim uiteindelijk overstag.

De charme van Gran Torino ligt niet zozeer in het verhaal, het begin is namelijk wel erg voorspelbaar, maar met name in Walt zelf. Walt is een oude man die niet met zich laat sollen en grof gebekt is. De ondertitelaar van de film heeft een zware taak gehad om alle verschillende scheldwoorden voor aziaten net zo creatief te vertalen. Niet alleen de aziaten krijgen het zwaar te verduren, ook de jonge priester krijgt een kannonade over zich heen, net als de kapper en de werkman. Het klinkt misschien wat vreemd, maar juist deze eigenschap zorgt ervoor dat Walt toch een sympathieke man lijkt die het hart op de tong heeft.

Hoewel de film begint met een redelijk voorspelbaar verloop eindigt hij heel anders. Dit einde plus het creatief omspringen met de taal zorgt ervoor dat deze film zeker de moeite waard is, ook voor de Eastwood-haters onder ons. Een film die de acht euro helemaal waard is!