Nintendo zit in Nieuwegein, weggestopt in een relatief klein kantoorgebouw in een woonwijk. Het gebouw is niet echt duidelijk herkenbaar als zijnde Nintendo, alleen op het kleine bordje naast de ingang staat het. Het interieur viel me eigenlijk ook best wel tegen. Ik had een vrolijke boel verwacht met allemaal Nintendo-posters en poppetjes enzo, maar de enige aankleding in de meeste kamers waar ik naar binnen kon gluren was zo’n welbekende bedrijfsagenda met de komende twee maanden erop. In plaats van de gebruikelijke werkende mensen stond er nu echter een plaatje uit Super Smash Brothers Brawl op de voorkant. Ze hadden we een speciale ontvangstruimte voor pers, een klein hokje helemaal volgehangen met gewonnen awards en een tweetal vitrines. Eén van deze vitrines was gevuld met wat Nintendo apparaten (de DS, GameBoy, Game & Watch en Virtual Boy bijvoorbeeld. De andere vitrine was gevuld met nog meer awards, net als de posters aan de muur voornamelijk afkomstig van de PU/TMF game-awards. Het is te hopen dat ze niet nog meer prijzen gaan winnen, gezien de beperkte ruimte.
Na even wachten kwam onze lieftallige assistente, inderdaad een mooie vrouw zoals Rossdale al had gezegd. Op de bovenverdieping hadden ze een speciale demo-ruimte met een viertal Wii’s op een rij. We waren de enige aanwezigen, dus we hadden alle ruimte. Opvallend detail was trouwens dat de aanwezige bank een bank van IKEA was waar ik lange tijd over getwijfeld heb om te kopen (de bank zat erg relaxt, maar was wel redelijk duur en net iets te groot). We kregen eerst een soort rondleiding door het spel over de mogelijkheden, en daarna mochten we zelf aan de slag. Hoewel het eigenlijk niet echt nodig is zijn we begonnen met de tutorial om daarna echt aan de slag te gaan. Het mooie van de uitgebreide tutorial is wel dat je heel gemakkelijk in je eentje een bandje kunt vormen doordat alle instrumenten los worden opgenomen. Maar ik heb ondertussen wel een hekel gekregen aan het ‘Twinkle, twinkle, litle star’-liedje. Na in totaal een uurtje of twee spelen hadden we het wel gezien met de game, en was het tijd om de Wiimotes in te leveren en dag te zeggen, en daarmee was alles ook wel gezegd. Ik zal de review hier nogwel crossposten (of linken), maar kort samengevat komt mijn oordeel er op neer dat het geen slechte game is, maar dat het eigenlijk de titel ‘game’ niet waardig is. Er zit geen win of strijdelement in, en dat is gewoon erg jammer. Maar leuk voor de niet gamende massa.
Na het bezoekje heeft Misan me terug afgezet op het Centraal Station van Utrecht en was het tijd om op huis aan te gaan, want ik had nog een afspraak deze avond: Sinterklaas met softbal.
Geen gerelateerde berichten
