De Nijmeegse Vierdaagse

Exclusief voor deze blog alvast het verslag van de Nijmeegse Vierdaagse, inclusief foto’s!

Een paar jaar geleden kwam mijn vader opeens thuis met de mededeling dat hij de Vierdaagse van Nijmegen zou gaan lopen. Vrienden van hem hadden hem meegevraagd en dus ging mijn vader mee. Op de een of andere manier is de Vierdaagse van Nijmegen een soort virus, want nadat mijn vader hem had gelopen wilde mijn moeder ook, en vervolgens mijn zwager. Na de zoveelste bewering dat ‘de Nijmeegse Vierdaagse echt wel meevalt’ heb ik gezegd dat ik wel mee zou lopen als mijn zus dat ook zou doen. Helaas was haar reactie hierop positief en stond er de afgelopen week dus een weekje Nijmegen in de planning.

Vooraf
Hoewel de Nijmeegse Vierdaagse pas half juli plaats vindt, begint de voorbereiding voor het overgrootte deel van de mensen al in januari. Aangeraden wordt om ongeveer driehonderd kilometer te lopen als training, en dan in verschillende tochten die oplopen in lengte. Nou klinkt driehonderd kilometer niet als heel erg veel, maar als je dat omrekent in tijd dan kom je uit op zo’n 60 uur lopen. Aangezien ik van mening was dat ik dat toch echt niet nodig had, ik liep tenslotte af en toe een kilometer of drie van mijn huis naar mn oude werk of mn ouders huis, heb ik vrijwel niet voorbereid, alleen de week voor de vierdaagse heb ik één keer een uurtje gelopen. Mijn moeder en zus hebben daarintegen fanatiek minstens één keer per maand, maar meestal een keer of drie, alle grote wandeltochten in de regio afgelopen. Zij zijn beide ook al op vrijdag avond richting de camping bij Nijmegen vertrokken, terwijl ik nog even een vrijgezellenfeestje bijwoonde en een toernooi speelde dat weekend en dus al moe daar aankwam. Aangezien Fliepke in Nijmegen woont, en ik daar zou zijn was er bijna een jaar geleden al de afspraak gemaakt dat ik bij hem zou komen eten, en zo gezegd, zo gedaan. We hebben lasagna gegeten en tijdens het koken en daarna nog een rondje Nijmegen gedaan. Leuke stad, ze hebben daar zelfs een Cowboy-winkel En iedereen loopt in Denim-shirts. Mensen kijken blijft toch leuk! Rond tien uur was ik terug op de camping, aangezien de wekker de volgende ochtend weer vroeg zou gaan.

Op zich is pas op maandag aankomen geen probleem, sinds dit jaar kun je namelijk je startkaart op maandag én zondag ophalen, waardoor er veel kortere rijen staan bij de registratiebureau’s. Een nadeel van maandag pas je startkaart ophalen is echter wel dat je geen toegangskaartje voor de opening van de vierdaagse kunt halen, want deze vindt al op zondagavond plaats. Doordat ik pas op maandag aanwezig was heb ik deze opening helaas moeten missen, maar het schijnt erg leuk te zijn om een keer mee te maken. De opening bestond uit een vlaggenparade waarbij verschillende landen zichzelf promoten in een show. Dit alles wordt begeleid door militaire bands die het geheel voorzien van muziek. Als loper is een toegangskaartje gratis, en maandag hoeft er nog niet gelopen te worden, dus er is geen reden om niet te gaan.

De overnachting
De Vierdaagse van Nijmegen heeft jaarlijks zo’n 40.000 deelnemers, die allemaal ook ergens moeten slapen. Natuurlijk heeft Nijmegen een hele rits beschikbare hotels, maar daarvoor moet je er wel erg vroeg bij zijn. Naast de hotels zijn er ook een heleboel andere overnachtingsmogelijkheden. Zo kun je een slaapplaats boeken bij iemand die in Nijmegen woont (op eigen houtje, of georganiseerd) en zijn er verschillende locaties die omgebouwd worden tot een tijdelijke overnachtingsplaats zoals een school en voetbalvelden. De camping in Lent, waar ik zat, was ook zo’n tijdelijke camping en ook deze Vierdaagse was de camping weer helemaal volgeboekt. Vanaf de camping was het zo’n tien minuten fietsen naar de Wedren, het begin en eindpunt van de Vierdaagse, en op de camping zelf was een verzorgingspost voor blaren en vermoeide spieren.

Dag 1, de dag van Elst
Voor de eerste loopdag hadden we een blauwe startkaart, dit betekende een start na 5.15 uur. Aangezien er problemen waren met de grote stroom van wandelaars in de vroege uren is er een paar jaar geleden voor gekozen om dit op te splitsen. Je hebt nu om de dag een vroege (blauwe) of een late (zwarte) start. Een late start wil zeggen dat je pas na 6.15 uur ochtends mag vertrekken. Deze gesplitste starttijden zijn er alleen voor de 40km-lopers, dat is de grootste groep. 50km-wandelaars mogen vanaf vier uur starten, en de 30km-lopers vanaf half acht. Voor groepen gelden weer andere tijden. Startkaarten mogen geruild worden. Heb je een blauwe startkaart maar wil je liever laat starten, dan zoek je gewoon iemand om mee te ruilen.

De eerste wandeldag wordt ook wel de dag van Elst genoemd, aangezien de wandelroute daar doorheen gaat. Maar voordat je door Elst heen loopt loop je eerst Nijmegen uit, en dan via Lent en Bemmel kom je bij Elst. Vanaf Elst gaat de route terug via Valburg, Slijk-Ewijk en Oosterhout terug naar Nijmegen. De 50km lopers maakten nog een extra lus naar Huissen, Arnhem en Elden, en de 30 km lopers skipten Bemmel.

Bij de start in Nijmegen was het niet erg druk. Een lading studenten die terug kwamen van het stappen waren de supporters naast de kant en hoewel dat misschien klinkt als een groep supporters die je liever kwijt dan rijk bent, is het tegendeel waar. Natuurlijk hadden ze er allemaal een avondje stappen op zitten, inclusief de bijbehorende hoeveelheid drank, maar dat zorgde er voor dat ze heel erg enthousiast waren. Zingen, joelen, klappen, roepen dat de lopers allemaal toppers zijn… Geen negatief woord heb ik gehoord. En als er dan zo’n supporter na het aanmoedigen weer even op zijn stoel wil gaan zitten en ernaast gaat zitten dan juichen de lopers weer voor de aanmoedigers. Na de Waalbrug kwamen we in Lent. Hier geen dronken studenten meer, maar mensen die expres vroeg op stonden om de lopers aan te moedigen.

De eerste straat was omgedoopt tot Via Begonnia als variant op de Via Gladiola, waar alle lopers uiteindelijk vrijdag aan hopen te komen. In de straat veel mensen die hun muziekinstallaties op max hadden gezet en de boxen hadden buiten gezet. Daarnaast ook veel kinderen die met hun handen uitgestoken langs de weg stonden. Dit om handje klap te kunnen doen met de mensen die langskwamen, maar vooral ook in de hoop een souvenir van de soldaten te kunnen ontvangen in de vorm van een sticker of een vlaggetje, want naast gewone burgers lopen er ook heel veel soldaten en andere overheidsgroepen mee met de vierdaagse. Veel soldaten uit Noord Europa, maar ook Canadezen, Amerikanen, grote groepen Duitsers. Uit Groot Britannië waren er vooral veel jonge soldaten die een jaar of zestien waren, waarschijnlijk afkomstig uit een of ander strafkamp. Dit waren wel overduidelijk de soldaten die het strengst in het gareel moesten lopen. De Duitsers maakten er daarentegen een sport van om elkaar af te troeven door bij een rotonde een extra rondje te lopen of zelfs te rennen (en dat zelfs op dag vier). Veel soldaten liepen ook te zingen onderweg wat wel voor sfeer zorgde, alleen was er wel duidelijk behoefte aan een nieuw repertoire, want bepaalde liedjes werden steeds maar weer door verschillende groeperingen gezongen.

Iets voor de helft van de eerste dag kwamen we de eerste controlepost tegen. Een controlepost is niet gewoon in een rijtje staan bij een tentje, maar een controle post bestaat uit een groep controleurs die terwijl ze naar achteren lopen kaartjes knippen, om na een tijdje weer een heel stuk vooruit te lopen en opnieuw te beginnen. Dit zodat de lopers niet hoeven te stoppen. Dit stoppen is op de eerste 1,5 dag niet echt een probleem, maar daarna begin je aan je spieren te merken dat je al een flink stuk gelopen hebt en krijg je last van opstartproblemen na een (korte) pauze. Frauderen met je controlekaart zit er ook niet in, want je controle kaart bestaat uit acht vakjes waarvan er elke keer een onbekend vakje met een onbekend figuurtje wordt geknipt. Een Koninklijke onderscheiding verdien je niet zomaar natuurlijk!

Na een korte pauze in Elst en Oosterhout was het tijd voor het laatste deel van de etappe van vandaag; de dijk des doods. Dit was de dijk waarop twee jaar geleden een dode viel. Halverwege de dijk kwam een ambulance ons tegemoet, maar blijkbaar was dat niets ernstigs deze keer. Na de dijk was het nog een keer tijd voor de Waalbrug en een stukje Nijmegen om vervolgens op de Wedren de oude startkaart in te leveren voor een nieuwe. Dag 1 zat erop! Terug op de camping was het tijd om de schade nader te bekijken. Eén blaar op mijn rechterhiel was de score. Met veel moeite (de blaar zat onder een laag eelt) heb ik de blaar leeg kunnen prikken en verder nergens last van. Mijn zus daarentegen kwam zwaar gehavend uit de eerste dag. Ze had uit voorzorg enkele tenen ingetapet, maar niet goed, waardoor alle andere tenen onder de blaren zaten. Dertien had ze er, en de verzorgingspost op de camping is 1,5 uur bezig geweest om alles te prikken en goed in te tapen. ’s Avonds op de camping een halve haan met frietjes gegeten en het vuurwerk bekeken om daarna richting bed te gaan.

Dag 2, de dag van Wijchen
Dag 2 is de zwaarste dag van de Vierdaagse werd mij verteld. De tocht leidde ons via de uithoeken van Nijmegen en langs Alverna naar Wijchen. De 50km route maakte nog een omweg naar Niftrik. Daarna ging de route door naar Beuningen om via Weurt weer in Nijmegen terug te komen.

Ook deze ochtend weer veel enthousiaste studenten langs te lijn, maar het deel van Nijmegen waar we doorheen liepen was toch veel rustiger dan Lent de vorige dag, ondanks dat we een late start hadden. Eenmaal in Wijchen was het echter wel een drukte van belang, met dranghekken langs de route waarachter vele mensen stonden. Mijn zus had last gekregen van een opgezette enkel dus maakten we een stop bij een EHBO-post waar bleek dat ze haar enkel gekneusd had. Dit zou haar laatste dag worden dus. Na het intapen ging het echter wel weer. Aan het eind van Wijchen was het tijd voor lunch en na de lunch begon het effect van de vierdaagse echt merkbaar te worden. Opstaan vanaf de stoel ging moeizaam en m’n benen wilden niet meer lopen. Daarnaast voelden mijn voetzolen erg beurs aan en voelde het alsof er meer blaren in ontwikkeling waren. Ik kon niet meer echt op gang komen, en vanaf Beuningen had ik het echt helemaal gehad. Waarom deed ik dit uberhaupt, je gaat jezelf toch niet vrijwillig afbeulen? Maar goed, mijn zus liep nog (net als mij ook op de automatische piloot, alleen een stukje voor mij) dus opgeven kon niet. Erg blij was ik dus toen ik weer aankwam bij de Wedren en op de fiets kon stappen. Bij de tent ben ik op een ligbed gaan zitten en daar de eerste twee uur niet meer vanaf gekomen. Was ik nou maar gaan trainen… ’s avonds had ik gelukkig een afspraak bij de verzorging. Al mn blaren werden geprikt en ingetapet. Dit klinkt makkelijker dan dat het was, de blaar op mijn rechterhiel zat namelijk weer vol vocht en liet zich niet leegprikken. Alle blaren werden zonder veel pijn geprikt en geplakt, maar voordat mn hiel leegliep hebben ze echt flink moeten wrikken, en daarna hard duwen op de blaar om hem leeg te krijgen. Dat was het pijnlijkste dat ik ooit mee heb gemaakt. Gelukkig volgde daarna nog een massage van mn onderbenen waardoor die spierpijn in iedergeval weer eventjes verdween en ik relatief pijnloos kon gaan slapen.

Dag 3, de dag van Groesbeek
Dag 3 was de zwaarste dag van de Vierdaagse, dat werd mij ook vandaag weer verteld. De zeven heuvelen zijn berucht. De enkel van mijn zus was door het intapen alweer redelijk hersteld en zij besloot om toch gewoon te starten, dus ik moest ook weer aan de bak. Het eerste deel van de route kwam overeen met de route van de vorige dag, maar na Nijmegen ging de route door naar Malden, langs Molenhoek door Mook, Middelaar, Plasmolen en Milsbeek. Hier maakte de 50km een extra lus door Ottersum om vervolgens samen met de 40 km nog langs Breedeweg en Groesbeek aan de zevenheuvelenweg te beginnen, met als laatste tussendorp Berg en Dal.

Aangezien het eerste deel van de route hetzelfde was als de vorige dag was hier niet zo erg veel te beleven wat betreft omgeving en wat betreft publiek. In Malden stond er echter wel weer publiek langs de weg en ook in Mook stond de burgemeester op een podium. Het meeste publiek stond echter in Groesbeek. Ondanks dat het al een tijd lang miezerde, en zelfs even echt regende bleef er publiek staan. Oké, de mensen waren wel iets minder enthousiast en keken alsof ze het niet echt naar hun zin hadden, maar ze waren er wel en sommigen ook net zo enthousiast. Na Groesbeek begon de zevenheuvelenweg. Tijdens de lunch had ik op aanraden van anderen een paracetamol geslikt en die had duidelijk effect. Ik kon flink doorlopen en uiteindelijk was ik zelfs als eerste over de finish. Het duurde echter nog een kwartier voordat mijn moeder en zus er ook waren, en toen zij er eenmaal waren en ik weer op moest staan was het weer drie keer niks. Over de 100 meter naar de fiets heb ik zeker vijf minuten gedaan. Maar ook deze dag bood een massage weer uitkomst. Vreemd genoeg voel je de blaren na een aantal kilometer niet meer, maar de spieren blijven pijnlijk, vooral de kuiten en schenen. Ook mijn zus was weer goed gefinisht, dus dat werd vrijdag ook weer starten, en dan maar gelijk de Vierdaagse uitlopen zodat ik het nooit meer hoefde te doen.

Dag 4, de dag van Cuijk
Nee, dag vier was eens niet de zwaarste dag. Dag vier was de leukste dag! En vanaf de Via Gladiola werd je door het publiek gedragen, ook al was die ‘straat’ zo’n zes kilometer lang. Voordat we echter daar aan zouden komen moesten we eerst nog langs wat andere dorpjes. Na hetzelfde begin als dinsdag en woensdag kwamen we langs Overasselt. Hierna maakte de 50 km een omweg richting Nederasselt, Grave, Gassel, Beers en Vianen naar Cuijk, terwijl de 40km via Linden naar Cuijk ging. Bij Cuijk ging de route via een speciaal aangelegde pontonbrug naar Mook, Molenhoek en Malden om uit te komen op de Via Gladiola.

Na drie dagen lopen en voeten die onder de blaren zitten ben je niet blij mee als je je wandelschoenen weer aan moet trekken. Als je dan ook nog weer een bekend stuk route moet lopen dan is het begin zwaar, ook al is het einde in zicht. Na Overasselt liep de route over een lange dijk richting Heumen. Een stuk waarbij de weg erg smal was, en je mensen met een lager tempo niet echt makkelijk in kom halen. Erg vervelend dus. Gelukkig kwam een stuk later Cuijk. Ook dit is geen dorpje waar je snel doorheen kunt lopen, maar sfeervol is het wel. Het dorp had als thema muziek en was in die sfeer aangekleed met bijvoorbeeld een Elvis en erg veel publiek. Na Cuijk was het tijd voor de weg terug en begon de echte drukte langs te weg. Op verschillende plaatsten werden gladiolen uitgedeeld, de bekende bloemen die wandelaars van de vierdaagse vaak krijgen. Hoewel het weer erg regenachtig was geworden was dat aan de sfeer absoluut niet te merken. Iedereen was vrolijk en enthousiast. Zelfs ik was na twee paracetamol mijn pijn bijna vergeten en kon eindelijk eens de lol inzien van de Vierdaagse. Het laatste deel, de Via Gladiola, werd ik zeker niet op handen gedragen, maar het was wel het makkelijkst te lopen deel van de hele Vierdaagse. Enthousiast publiek doet erg veel, net als veel muziek, fanfare’s en mensen in rare kostuums. De sfeer op de Via Gladiola was compleet anders dan die op de lange dijk van die ochtend, waarop amper vrolijke gezichten te bekennen waren. Na nog een flinke plensbui aan het eind van de Via Gladiola konden we eindelijk ons kruisje ophalen. Eens maar nooit meer heb ik de hele weg gedacht. Als ik hem nu uitloop hoef ik dit nooit meer te doorstaan. Maar alle andere mensen die ik sprak lachten daarom. Als ik nu echter terug denk aan hoe het was, denk ik toch vooral aan de leuke dingen. Dat heel mijn voeten onder de blaren zitten en ik geen schoenen heb die ik pijnloos kan dragen vergeet ik allemaal, maar dingen zoals de mensen langs de weg en de sfeer die er hangt zal ik blijven onthouden. De slechte dingen vergeet je snel, terwijl je het leuke onthoudt. Maar ik ga er in iedergeval nooit meer onvoorbereid aan beginnen, mocht ik de slechte dingen vergeten zijn. Ik ga een volgende keer wel voor de feesten en mensen ’s ochtends vroeg uitzwaaien, dat lijkt mij een beter plan!